De Willemstraat

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik een geboren en getogen Utrechter ben.

Met het ouder worden ga je steeds meer van deze stad houden. Zo langzamerhand loop je tegen de zestig en heb je veel dingen in de stad zien veranderen. In de jaren zeventig de bouw van Hoog Catharijne en het dempen van de Singel. Door de bouw van Hoog Catharijne is Utrecht snel in een negatieve spiraal geraakt. Het winkelcentrum was mooi en vernieuwend voor die tijd, maar trok ook veel negativiteit naar zich toe.

Langzaam maar zeker zag je Utrecht in positieve zin veranderen. Van een ingekakte saaie stad naar de mooie bruisende stad van nu. Utrecht is er in geslaagd Hoog Catharijne om te bouwen tot een winkelcentrum met NS station dat veel allure herbergt. Samen met het oude gedeelte zoals de Oude gracht, Wijk C, Witte Vrouwen en het Ledig Erf, is het een mooie  combinatie van een hedendaagse binnenstad.

Kijk eens naar de binnenstad, vroeger liep dat van het Vredenburg tot het eind van de Steenweg. Tegenwoordig strekt de het zich uit van Lombok tot aan Wittevrouwen en het Ledig Erf. Zo veel groter en nog steeds is het lastig om met mooi weer een terrasplekje in de zon te bemachtigen. Utrecht bruist en leeft, dat is overduidelijk. Utrecht is ook groot geworden mede door het stadsdeel Leidsche Rijn, waardoor er steeds meer mensen het stadscentrum opzoeken.

Ook het toerisme doet veel met Utrecht. Ik verbaas mij de laatste tijd steeds meer over de diverse talen die ik om mij heen hoor. Vele toeristen weten deze mooie stad te vinden.

De tijd dat het Utrechts de enige voertaal was is nu echt voorbij. Dat is een goede zaak zolang het maar niet verloren gaat, want ook het dialect mag niet verdwijnen. Ik vind het geweldig om op een terrasje te luisteren naar het gezeik, de humor en het cynisme dat bij een Utrechter hoort. Zelfs het zeiken klinkt leuk, het is een zeurderige vorm van humor, waar ik mij in elk geval altijd weer mee kan vermaken.

Utrecht is ook een voorbeeld van integratie, kijk eens naar de wijk Lombok waar diverse nationaliteiten, studenten en yuppen samen wonen. Het past gewoon en het is heerlijk daar rond te struinen.

Het groot winkelcentrum van Overvecht is ook zo’n voorbeeld. Ook hier verschijnen diverse winkeltjes met producten uit vele landen en continenten. Je ziet Nederlanders met een andere afkomst rondlopen. Als je daar oog voor hebt, zie je een mooie positieve verandering. Ik vind het heerlijk om een klein Marokkaans, Turks of Afgaans jochie te horen die met een Utrechtse tongval vraagt aan zijn traditionele grootouders of hij een ijsje mag.

Hier zie je dat Nederlanders en medelanders elkaar steeds beter vinden en begrijpen. Overvecht had een slechte naam, waar veel zaken niet door de beugel konden, maar waar steeds meer positiviteit doorbreekt. Ik geloof dat we mede daardoor naar een steeds leefbaarder Utrecht gaan.

Ik pik nu gewoon één straat van de vele mooie straten uit om te beschrijven. 

  

De Willemstraat is de straat die ik misschien wel tot dé straat van Utrecht kies
Gelegen tegen het Vredenburg en tussen Van Haren en Dikke Dries

Het Muziekcentrum groot en krachtig leunt er tegenaan, het mooie Wijk C
Een levendige straat, authentiek, loopt gewoon met de tijd mee

Het broodje van Wout is het broodje van Martin geworden, alleen is de naam veranderd
De broodjes zijn hetzelfde, maar het zaakje lijkt hier voor altijd verankerd

‘t Oude Pierement op de hoek aan de Lange Koestraat, pal naast het café van Ome Willem
Ga er genieten wanneer je nergens een stukje authentiek Utrecht kan vinden

Luister naar verhalen en roddels om je heen, genietend van een bakkie of een biertje
Het Utrechts dialect verdwijnt hier nooit, je hoort hier het schenden, katten en cynisme

Wanneer je de kroeg uit gaat, loop je tegen de tattoo shop van Peter van Liempt aan
Een tattoo laten zetten na een avondje doorzakken, dat hebben er zat gedaan

Drie kappers bij elkaar, een Chinese, een dure of je kan jij je bij tante Co laten knippen
Ondanks de vele fietsen in de straat, kan je er ook gewoon een tweedehandsje kopen

Vroeger was vakantie een stoel voor de deur, biertje erbij, lachen, dansen en zingen
Tegenwoordig is er een reisbureau voor opera- en concertreizen

Hoor je de oude Wijk C-ers al lachen, want dat past hier toch niet?
Tegenwoordig heeft een Wijk C-er een buurman die van operareizen geniet

Café Zanzibar, eens een begrip, niet weg te denken, toch is het er niet meer
“Broodnodig” de Espressobar, een bakker en een lunchroom in één

Het past in deze mooie straat en dat laatste verbaast mij elke keer weer
Aan het eind zit de oude Dikke Dries, een mooie afsluiting van een avondje doorzakken

Met de Willemstraat heb ik een heerlijke straat te pakken
De mooiste in Utrecht of één van de vele mooie straten
Dat is waarom ik Utrecht nooit zal verlaten

Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401


Oerol en de Weduwen

 
Dit jaar ben ik voor het eerst op het Oerol festival. Aangekomen op het mooie eiland Terschelling verbaas ik mij over de enorme hoeveelheid fietsers. Als Nederlander ben je best wel wat gewend en in Utrecht wordt er ook best veel gefietst. Maar dit sloeg alles. Overal waar je rond reed kwam je hordes fietsers tegen, het maakte niet uit op welke tijd je over het eiland fietst, je blijft er over struikelen.
Daarnaast kan je op Oerol genieten van alle vormen van kunst. Zoals dans, straattheater en muziek. Op de volle terrassen word je regelmatig verrast door diverse vormen van straattheater.
Op onze eerste dag kwamen wij terecht op een camping met een hele kleine kantine waar de Weduwen optraden. Wat een geweldig gezelschap is dit. Heerlijke liederen variërend van smartlappen tot lekkere meezingers, waarbij het publiek ook betrokken wordt. Ook ik was daar het “slachtoffer” van.
Maar wat heb ik genoten van deze groep in een veel te kleine kantine met veel te veel mensen. Gelukkig bleef het gezellig zonder dat er één onvertogen woord viel.
In het eerste deel waren zij gekleed in sexy rode kleding. Maar vanwege de hitte moesten zij het tweede deel in andere kleding beginnen. Aangepast aan de temperatuur kwamen zij binnen gelopen in een sletterig tijgervelletje. De avond werd er niet minder om en na afloop ging ik zeiknat van het zweet maar erg blij naar buiten om even af te koelen en na te genieten. Dat leidde tot de volgende woordenbende.
De Weduwen
Gekleed in rode sexy kleding
Ondersteund door een jankende sax
Even later weer gekleed in een sletterig tijgervel
Weduwen zingend met vrolijke meerstemmigheid
Tijdens het zingen, verleiden zij je met hun flirtende ogen
De avond eindigt zinderend gezellig
Over mijn hele lijf ben ik nat van het zweet
Fietsend naar huis voel ik mij “de uitverkoren” man
In bed vraag ik voldaan aan mijn lief
Kijk mij nog eens een keer verleidelijk aan?
Oh schatje zegt zij, wat kan jij toch aandoenlijk zijn



De Meubelboulevard


Iedereen kent het wel, er moet wat veranderen in huis of er moeten nieuwe meubels komen. Het uitzoeken van een bank was de uitdaging. Natuurlijk weet je precies wat je wilt hebben. Het zal jou dan ook niet gebeuren dat je langer dan een uurtje of twee bezig bent met het kopen van die bank. Nou daar kom je van terug. Wij waren redelijk bijtijds uit de veren en vol goede moed naar de Meubelboulevard vertrokken.
Vooral ‘s morgens hebben de stropdasmannetjes en de mantelpakvrouwtjes er erg veel zin in, in tegenstelling tot mezelf. Ik moet eventjes op gang komen en door een verstandsverbijstering had ik ook nog besloten om mijn ADHD pilletjes niet in te nemen. Dat was niet erg handig en in een oogwenk wist ik het humeur van de vriendelijke verkopers te verpesten. Dat heb ik geweten want hun wraak was niet mals. Het leek erop dat alle bankstellen waar ik naar op zoek was, per direct naar het magazijn waren verplaatst. Het werd dus een hele lange zoekdag.
Aan het eind van de dag, na het verslijten van twee paar schoenen, liepen wij terug naar de winkel waar ik mij ‘s morgens niet van mijn beste kant had laten zien. Daar hadden ze tóch de bank die we zochten in de winkel geplaatst. Het was gewoon precies wat we zochten, maar nu was ik te moe om gelijk te beslissen. Uiteindelijk wordt iedereen beloond, want toen wij twee weken later de bank wilden bestellen, werden het er spontaan twee, plus nog een paar eetkamerstoelen. Het vriendelijke mantelpakvrouwtje en de nog vriendelijkere kopers rondden de zaak binnen een uurtje af. De moraal: wees altijd vriendelijk, dat scheelt je een hoop tijd. Dit zou ook betekenen dat de student die mijn oude bank straks zal kopen niet onnodig twee weken langer moet wachten.
  
De Meubelboulevard Kanaaleiland, net aan de rand van de stad
Wanneer je denkt dat jij de enige bent, kom je er snel achter dat je het mis hebt gehad
Parkeren van de auto gaat nog snel
Dat moet je eens proberen met de aanschaf van een bankstel
De stropdasmannetjes en de mantelpakvrouwtjes proberen je op te vangen
Kan ik u helpen? Wat zoekt u precies? Wilt u koffie of thee?
In een beetje goed restaurant loopt de ober zo snel niet met je mee
Nee, we kijken zelf even rond. Mocht u vragen hebben dan roep u maar hoor
Dat doen wij, antwoord ik beleefd. De verkopers ogen zoeken verder door
Zijn ogen vinden een ander, misschien is dit wel een koper
En weer rolt hij voor hen de bekende rode loper
Een bank voor de tv, maar wel een luie waarop we tegen elkaar kunnen kruipen

Van leer of stof, niet glad en niet hard, een dure uitstraling en een prijs zonder stuipen
Er zijn vele soorten banken, net als mensen zijn zij mooi, lelijk, hard en zacht
Kopers keuren de bank die geen oordeel heeft, over wat de klant heeft bedacht
Hij koopt hem zonder overleg, die arme bank moet accepteren wie er op hem gaat zitten
Hij moet comfortabel zijn wanneer ik op hem ga liggen pitten
Hij mag vuil en wijn niet absorberen, die heerlijke wijn moet hij gewoon afstoten
Hij wordt bewonderd door buren, die hij ondersteunt met zijn kleine poten
Scheten moet hij absorberen en de geur afvoeren, er wordt op hem gestoeid en gevreeën
En zijn we hem zat, dan wordt hij na trouwe dienst verkocht en op een karretje weggereden
Door kou en regen, onder een zeiltje of in de zon onder een netje
Naar een klein kamertje op drie hoog van een studentje
Kunt u mij helpen, vraag ik de verkoper, maar hij is bezig met een andere klant
Loopt u even naar mijn collega aan de andere kant
Ik loop weg zonder bank en krijg geen koffie of thee
En over een paar jaar krijgt die student deze bank ook niet mee

Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401


De Contrabas

Twaalf mei een precies jaar geleden ontmoette ik haar en sindsdien zijn wij een stelletje, setje, enz. Geef er maar een naam aan, in elk geval wilden wij er een bijzondere dag van maken. Al dagen waren wij bezig met het maken van plannen, variërend van een dagje Antwerpen, Amsterdam of musea bezoeken. Totdat wij er achter kwamen dat in Breda het jaarlijkse Jazz Festival was. Na de ochtend gevierd te hebben met een lekker ontbijtje, zijn we richting Breda vertrokken. Aangekomen bij het eerste podium kon je de positiviteit en gezelligheid zien, ruiken en aanraken. Hier trad een Spaanstalige band op en twee seconden na de eerste tonen stonden de eerste enthousiastelingen al te dansen. Jong, oud alles door elkaar op heerlijke muziek onder een lekker zonnetje. Nippend van ons drankje hebben we hiervan genoten, van oudere echtparen die geweldig dansten tot jonge en gemixte paren. Allen lieten zij zich leiden door de heerlijke Zuid Europese klanken.

Soms wist je gewoon niet waar te kijken, want buiten het dansen waren deze mensen ook nog gekleed naar het thema van de muziek. Slanke dames in strakke zwarte broek met een even strakke blouse en knoop. En opa, die ik toch een jaar op tachtig schat met een heel dun grijs snorretje, een rieten hoedje op zijn hoofd, een gele broek en een groen paarse zomerblouse, danste met iedereen die maar met hem wilde dansen. Geloof mij, dat waren er zat. Zo kan ik nog wel twintig paren en personen noemen die dit feestje compleet maakte. En natuurlijk de band, want zonder deze band kon de dag niet zo geweldig van start gaan. Na afloop kwamen wij via stadspoortjes in tuinen terecht waarbinnen een besloten optreden werd gegeven.

Op een terras op de Grote Markt vonden we een mooi plekje niet ver van het podium vandaan. Daar luisterden wij naar David Costa Coelho en band. Heerlijke zeventig jaren muziek met een vleugje rock en roll, waarbij mij de contra bassist opviel. Een oude rock en roller met grote grijze kuif, witte blouse met goudkleurige figuurtjes erop en een lelijke goudkleurige stropdas met rood afgezet,zijn mouwen waren opgestroopt waardoor zijn tatoeages goed zichtbaar waren. Dat was niet waarom hij mij opviel. Hij viel mij op door het hangen over zijn contrabas, als een straalbezopen vent, aan de bar hangend over een vrouw waarvan hij denkt dat zij nog even snel te versieren is.

Je zag, voelde en hoorde de liefde voor de muziek en zijn instrument eruit knallen. De rest van de band deed niet veel voor hem onder en de zanger leek na elk nummer steeds beter te worden, zwetend met een zwarte kuif die hij regelmatig naar achteren gooide. Met zijn mooie zwarte kraalogen zorgde hij er voor dat jij geloofde wat hij zong en dat dit de enige waarheid was.

Na afloop hebben we nog genoten van een bij de haven spelende Dixie band met enthousiaste jongeren die, na later bleek, de hele avond al dansend en lol makend met ze meetrokken. Op het ponton in het water was er ook een leuk optreden met een danswedstrijd van mensen uit het publiek. Gelukkige winnaares was de dame met bril en het verkeerde jurkje maar wél met de meest enthousiaste uitstraling: de eerste prijs. Maar na deze avond liet die contrabassist mij niet meer los.

De Contrabas
Kijkend naar die muzikant, sta je daar op het grote podium te wachten
Hij, die excentrieke man, dat is hem! Die gaat jou bespelen
Met een grote grijze krul, mooi, net als die krul van jou
Die krul van jou uit hout, mooi rond zonder vouw

De muzikant, die nonchalant tegen je aan staat en soms heel diep over je heen hangend
Trekt en rukt aan je snaren, plonk, donk, pedeng, jouw klanken zijn sturend
Sturend voor de drummer en de rest van de band
Een zwetende vent die over je heen hangt en uit volle liefde drukt tegen je grote achterend

Hij laat je even lijden en toch geef jij uit liefde warme klanken terug
Echte liefde geeft hij na afloop, na het losgooien van zijn goud met rode stropdas pakt hij je vlug
Hij zal zijn zweet van je af vegen, poetsen tot je glimt en je weer in de koffer opbergen, voorzichtig legt hij je op je plek
Pas dan trekt hij hem open, zijn pilsje met een broodje erbij, want na een optreden krijgt hij trek

Zijn tattoos, ik kon ze niet zien maar daar moet er één van jou bij zitten
Met liefde en verering hing hij om je heen, jullie zijn één, daarom zal hij altijd aan je vast blijven klitten
Zo uit de jaren zestig weggelopen
De muzikant met zijn tattoos, vetkuif en een mooie grijze krul, zijn mouwen netjes opgestropen

Trekkend aan de snaren van jou, om de juiste snaar te raken
Zwetend en lachend omdat de liefde voor jou anderen blij kan maken
Helemaal alleen met zijn “contra” zoals hij jou liefkozend noemt, lukt dat niet zo goed
Wel samen met de band schieten jullie het geluk over het plein, dat menigeen dansen doet

De zanger van de band met zwarte haren, pikzwarte oogjes en een rond gezicht
Zingt met overgave en passie, je gelooft alles wat hij zingt, elk lied dat hij tot ons richt
Hij kan niet liegen, want van de vele gezongen nummers kennen wij de tekst
Je zit stil, want dansen kan je niet, maar de benen gaan stiekem van links naar rechts

Oudjes die dansen het best, jonge meiden vragen smekend, geef die dans aan mij?
Jong en oud dansen,en door het samenspel van instrumenten en klanken voelt iedereen zich vrij
Het begon met die contrabas, maar man wat kunnen die gitaren toch mooi janken
Aangevuld door de sax, die als het nodig is naar voren komt vanuit de flanken

Een mooie dag waar de zon uitbundig schijnt en iedereen met zijn beste humeur verschijnt
Maakt dat de contrabas met liefde in zijn koffer verdwijnt

Het Het boek met mijn verhalen is hier te bestellen://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/9789082992106

Voetbal en snoep


Zondag is ons daggie
Voetballen we nu goed of sleg
Het kan ons niet schelen want wij zijn trots op Utreg
Ole ole ole, ole, ole ole

Een klein stukje tekst van een liedje dat bij elke thuis- en ook bij uitwedstrijden door FC Utrecht supporters gezongen wordt. Vroeger als Bunniksider van de eerste generatie beleefde je het voetbal anders dan een dikke veertig jaar geleden. Vanaf 1970 kom ik al bij de FC. En ja, daar waren ook momenten bij die niets met voetbal te maken hadden. Dat was de jeugd en het onvoltooide verstand denk ik. Neemt niet weg dat ik hierdoor enkele markante Utrechters heb leren kennen.

Deze Bunniksiders hadden iets wat ik gelijk herkende, namelijk samenhorigheid. Je was er voor elkaar in goede en slechte tijden. Het mooie is dat wanneer ik ze weer eens tegen kom, het contact altijd hartelijk is.

Tegenwoordig zit ik lekker rustig op de Cityside en ook hier bouw je weer een band op met de mensen om je heen. Erg leuk is dat ik mijn oude schoolvriend Vincent weer tegen kwam. En laat hij nou getrouwd zijn met Wilma. Wilma is een moordvrouw die elke zondag een trommel vol snoep meeneemt.

Het voordeel van het naast haar zitten is dat je als eerste in de snoeptrommel mag graaien. Het nadeel is dat zij anderhalf uur aan één stuk door lult. Ik moet er niet aan denken dat ik mensen zoals Vincent, Wilma, Harry, Patrick, Berry, Rogier en vele anderen zou moeten missen. Het mooie is dat je de meeste vrienden op de tribune alleen maar in het stadion ziet. Het zijn echte stadionvrienden. Na de wedstrijd ga ik ook altijd naar het Home zoals het supporters home wordt genoemd. Hier zijn mijn oudste zoon en zijn vrienden na de wedstrijd te vinden. Zowel in de rust met Patrick, Rogier en Berry, als na de wedstrijd in het Home, worden de wedstrijden door ons besproken alsof wij de trainers zijn.

De combinatie van de snoepdoos, vrienden in het stadion en natuurlijk weer mijn fantasie, brachten mij tot de onderstaande woordenbende.

Voetbal en snoep

De snoepdoos gaat rond over de tribune, voor grote mannen die graag snoepen
Handen graaien in de doos naar een spekje, dropje en ogen zoeken over het veld naar de troepen
Troepen in korte broeken en schoenen met noppen

Zondags onze vaste plek, daar waar wij juichen, schelden, vloeken op de spelers in die korte broeken

De trommel gaat rond, deze zit vol met snoep, kleuren, smaken en suiker

Met twee kleuren in het haar, blond en een zwarte vlek, zie je haar al van ver

Wanneer haar snoepdoos rondgaat, leeft zij mee, roept, schreeuwt, juicht en kletst gewoon door

Je doet alsof je luistert en kijkt naar voetbal, dat heeft zij niet in de gaten hoor
Op de tribune is het oordelen en daar bepalen wij hoe zij beter de bal moeten rondspelen

Maar waarom zitten wij dan op de tribune? En lopen zij op het veld het spel te verdelen
In de rust even naar de Grote Kale Beer, daar boven tussen de drankjes en het eten op zijn vaste plek

Hier bespreken wij de elf op het veld, wij ”trainers’ bepalen wat er moet gebeuren hier op deze stek
Er wordt niet naar ons geluisterd, want wie neemt een trainer serieus met een glas bier in zijn hand
Maar ons gelijk is altijd de tussenstand

JP, dat is onze trainer die in de rust onze spelers motiveert voor de komende drie kwartier

Hij beloont ons vandaag met een goal of vier
Twintigduizend man gaan naar huis met de gedachte van: zie je wel
Al die trainers, in gedachten hadden zij de leiding over dat stel

De trainer zelf kijkt vanachter de ramen in het stadion naar zijn twintigduizend assistenten

In gedachten bedankt hij ze voor hun assistentie, gefluit, geroep en gezang
Die twintigduizend tonen anderhalf uur hun emotie dat maakt de tegenstander bang

Na afloop even naar het home, de kantine van de fans

Een biertje, nabeschouwing en napraten over die ene kans
Een dolletje hier en daar, muntjes tellen, een paar biertjes halen zonder ze te laten vallen

Op de schermen staat er een wedstrijd aan, even kijken wie er een doelpunt in het netje zal knallen

De zondag met altijd hetzelfde ritueel
Zondag? Het is er nooit één te veel

Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401

De Dom

De Dom hij staat daar zo mooi in Utrecht
Groot en statig kijkt hij uit over de Oudegracht die kronkelend uitkomt op de Vecht
Afgestoten van zijn kerk
Door een storm en slordig werk
Staat hij nu op het mooie Domplein
De bewaker van Utrecht te zijn
Hij wordt bezongen door velen
Door zangers, supporters die de liefde voor de stad en club willen delen
Beschilderd door kunstenaars, gefotografeerd en beklommen door toeristen
Aan onze Dom zal je nooit tijd verkwisten
Mijn hart aan Utrecht verloren
En aan die machtig mooie toren


Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401


Hilvarenbeek

In mijn directe omgeving heb ik te maken gehad met verslaving. Wanneer je te maken krijgt met verslaving gaan jij en je gezin jaren lang door een mallemolen.

In ons geval ging het om een wiet verslaving. Nooit heb ik geweten dat iemand daar verslaafd aan kon raken. Sterker, ik ben altijd een voorstander van legalisatie en van vrije wiet verkoop geweest. Maar wanneer het zo direct je omgeving binnendringt, ga je daar anders over denken. Ik merk dat ik van het vrije markt principe afstap en steeds conservatiever ga denken over de vrije verkoop. Ik heb geleerd dat wiet geen softdrug is, maar gelijk staat aan hard drugs. Geleidelijk neemt het je leven over. Wanneer je met verslaving te maken krijgt, heb je ook te maken met leugens, diefstal, manipulatie en veel verdriet.

Vaak ben je jaren goed bedoeld bezig om een verslaafde in “leven” te houden. Je buigt mee, in het begin een beetje, maar langzaam aan steeds meer en meer. Het vreet je op, je zoekt hulp bij diverse instanties en de hulp lijkt altijd te werken.

 Dat is wat je dan denkt, je vergeet of erger, je ontkent dat je kind verslaafd is. Hierdoor heb je niet in de gaten dat iedereen weer gemanipuleerd wordt. Iedereen wordt met mooie beloften en goede voornemens weer op het verkeerde been gezet.

Dit gaat door tot het water ook bij de verslaafde tot aan de lippen staat. In ons geval liepen de schulden en ellende zo hoog op dat hij zelf met een oplossing kwam. Hij melde zich aan bij Yes We Can, dat was het begin van een bevrijding. Voor hem maar ook voor ons ouders. Tien weken opgenomen in een clinic en pas na vijf weken weer het eerste contact. Daar zag ik gelijk al een groot resultaat. Voor het eerst in jaren zag ik mijn zoon weer nuchter. Er is door hem en ons hard gewerkt aan het herstel. Ja, ook wij ouders moesten herstellen. Op een andere manier dan hij natuurlijk. En ja het was heftig, ook voor ons, maar het heeft ons wijzer en sterker gemaakt.

De bijeenkomst na vijf weken, die Verbindingsdag wordt genoemd, heeft zoveel indruk op mij gemaakt dat ik de dag er na de onderstaande woordenbende heb geschreven.

 Hilvarenbeek                                                                
Dat wat binnen besproken blijft binnen en verlaat het terrein niet
In Hilvarenbeek zijn de verhalen zo groot, indrukwekkend en niet zonder verdriet
Verdriet van kinderen en ouders
Recht tegenover elkaar zittend en kijkend in elkaars ogen
Kinderogen die nu fris helder de wereld in kijken en er zijn mogen
Niet meer flets langs je heen kijkend met een oneindige blik
Wel met tranen, vertellende tranen, verschonend met soms een kleine slik
Zachtjes pratend, soms te zachtjes van schaamte en het is voor de eerste keer
Moeders en vaders spreken soms voorzichtig over het gedrag van weleer
Het één en ander wordt niet meer getolereerd
Onze kinderen, zij vertellen huilend, oprecht en met spijt gelardeerd
Kind wat heb je allemaal voor je kiezen gehad, pesten, scheiden, niets doet meer pijn
Geheimen worden gedeeld, geen mooi maar een bikkelhard geheim
Er wordt veel opgebiecht, je hart staat even stil, is dit echt?
In onze hoofden ontstaat een gevecht, tegen tranen voor liefde en nuchter verstand
Wat is er in al die jaren toch veel op onze wederzijdse bordjes beland
Codependency een woord dat veel valt bij ouders en kinderen
Met excuses die het woord versterken en misschien wel hinderen
Met aan het eind, onze kinderen, die naar boven gaan met een mooie lach
Wij ouders gaan trots naar huis aan het eind van een mooie dag
Onze kinderen geknuffeld, vastgehouden en hun warmte weer eens gevoeld
Dank je YWC zo was de dag toch bedoeld?
Ik heb mij weer gelukkig gevoeld

Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401

Adhd moment

Adhd moment
Een gedachte over het moment
Een gedachte over het vorig moment
Tegelijkertijd een gedachte over het komend moment
In één keer bezig met het eerste moment
Elk moment een gedachte over een ander moment
Elk moment wel vijf keer een nieuw moment

Iets onthouden lukt wel voor een moment
Dat kan goed gaan, maar raak er niet aan gewend
Elk dag regelt het hoofd wat anders
Die mallemolen met gedachtenradartjes
Er is geen peil op te trekken
Alleen een pilletje zal werken
Dan is er maar één moment
En daarna pas een volgend moment

Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401

Slijtage van het benul

Tijdens een etentje met een goede vriend, vertelde hij over zijn overleden moeder. Zijn moeder was voor het overlijden aan het dementeren. Alleen gaf zij er een andere betekenis aan. Wanneer mijn moeder het over dementie had vertelde hij, dan zei ze “ik lijd aan slijtage van het benul”.

Het liet mij niet meer los. Het was zo’n mooie beschrijving van dementie. Daar moest ik gewoon wat mee doen. Stel je toch eens voor, je wordt ouder, je kinderen komen langs en vragen: hoe is het nu, ouwe? Je zegt dan: ah jongen wat slijtage aan heupen en de knieën en verder nog wat slijtage van het benul. Geweldig toch? De ziekte wordt er niet minder om, maar het klinkt zoveel minder en bijna vrolijk. De combinatie van zijn verhaal en mijn fantasie heeft mij gebracht tot het volgende korte gedicht.

Slijtage van het benul

Ik lijd aan slijtage van het benul, vertelde zij
Dementie klinkt negatief, want mijn gedachten zijn vaak nog vrij

Wanneer het tijdelijk anders is, dan is mijn benul even van de leg
Ik heb geen idee van tijd, omgeving of mensen om mij heen, alles om mij heen lijkt dan even weg

Met één vingerklik, ben ik weg en daar waar ik niet wil zijn
Ik weet  niet of ik hier hoor en ik weet ook niet wie jij bent, heb je wel goede bedoelingen met mij? Ben ik angstig? Geen idee. Misschien voel ik mij juist fijn?

Met een zelfde vingerklik ben ik weer terug, dan weet ik weer wie je bent en voel ik mij veilig
Die momenten koester ik, dan wil ik bij je zijn en houd ik je vast, heel stevig

Slijtage kan snel gaan of heel langzaam
Maar slijtage van benul maakt iets engs soms aangenaam

Dit is één van de vele Woordenbendes uit mijn bundel ‘Toon de Woordenbende’

Dit boek is te bestellen bij: 

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/9789082992106


Van schilderij naar mooi gebaar



Welkom op mijn eerste blog  “De woordenbende van Toon”  In dit blog wil ik regelmatig starten met een korte inleiding dat leidt naar een gedicht, proza of hersenspinsel. Het is mijn bedoeling  deze verhaaltjes en gedichten in een boekje uit te brengen.  Ik ontvang graag opmerkingen van jullie,  positief of negatief, het is allemaal welkom. Daar hoop ik dan weer van te leren. En delen wordt erg op prijs gesteld. Ik wens jullie veel leesplezier met mijn eerste bijdrage.




Een uitnodiging voor een kunstveiling met een goed doel. De uitnodiging is verstuurd via Whats App, Facebook, Twitter, instagram en eigenlijk alleen niet via de post. Het verwondert mij nog steeds dat de postbode ook bij belangrijke boodschappen al is uitgeschakeld.

 De plaatjes op de uitnodiging maken mij bij voorbaat al hebberig. Alleen de aangekondigde start prijzen voor deze veiling doen mij vrezen dat ik weer met lege handen huiswaarts ga keren.

Maar goed het is mooi weer, en het is ook leuk om naar mooie schilderijen te kijken. De veiling wordt georganiseerd in een mooie en grote tuin en tot mijn verrassing staan er ook een aantal schilderijen opgesteld voor een vaste prijs en nog leuker de prijzen vielen binnen mijn beperkte budget.

 Als een hongerige wolf duik ik boven op de schilderijen. Ik wil ze allemaal hebben, maar ja dat beperkte budget dwingt je dan toch tot een keuze. Ik kan er helaas maar één kopen.

Ondanks het vele moois maak ik snel een keuze het wordt de lezende vrouw. Ik doe snel zaken en vijf minuten na binnenkomst ben ik een mooi schilderij rijker.

Door het snelle beslissen kan ik rustig rondlopen zonder keuze stres, genieten van de zon en gezellige aanwezigen. De veiling gaat moeizaam van start maar uiteindelijk wordt alles toch verkocht.

 Het is mooi om te zien dat er altijd mensen zijn die tijd, materiaal, en allerlei andere middelen in zetten om een ander die je nu wel of niet dierbaar is te helpen. En dat gaat over jong en oud. Iedereen is even enthousiast bezig om de dag te laten slagen.  En dat laatste is gelukt, ik ben trots op de organisator en al die mensen die hem geholpen hebben.

 Mijn doel in het leven is om anderen daar waar ik kan te helpen. Ik doe dat net als iedereen op mijn eigen manier. Nu heb ik gekozen voor de makkelijke manier door het kopen van een mooi schilderij. Maar ook in mijn hele directe omgeving ben ik aan het helpen en daardoor zie ik ook anderen die hulp nodig hebben. Die hulp kan bestaan uit alleen maar aanwezig zijn en te luisteren. Je leert begrip te krijgen voor mensen en situaties waarvoor je eerder geen begrip hebt gehad. En dat is de grootste winst die er te behalen valt.

   

Van schilderij naar mooi gebaar

Strak tegen de muur, zittend en lezend, het is een boek zonder titel

In een rode jurk, mooi vallend over je oosterse vel

Jij bent een opvallende aanwezigheid in mijn slaapkamer

Altijd  aanwezig maar verschiet niet wanneer zij binnenkomt, die ander!!

Die ander, is mijn vriendin, dat interesseert je niet

Iedereen kijkt naar je, alsof niemand een vrouw ooit lezend ziet

Door niets en niemand wordt jij afgeleid

Ook niet van de zon die voorzichtig naar binnen kijkt

Eén hand onder het boek, stiekem en ondeugend zwaaiend met je vrije hand

Ik ben blij met je en zonder schuldgevoel zorg ik dat jij in de slaapkamer belandt

Er wordt geen woord gewisseld, een gesprek is onmogelijk en toch raakt je mijn hart

Het hart geraakt door je schoonheid en de liefde waarmee jij op het doek bent gekwakt

De vele kleuren op het doek, strepen en vegen waaruit jij bent ontstegen

Gekocht, omdat ik van je schoonheid geniet en er zo geld voor onderzoek wordt verkregen

Jij zorgt er mede voor dat er steeds meer mensen gaan winnen

Samen met al die renners die met hun fiets voor geld bergen gaan beklimmen

Nee, geen profs die voor het geld de tour de France uit rijden met hele snelle tijden

Maar voor een dag zoveel mogelijk tegen die verrekte berg oprijden

Gevochten voor knokkers, die niet opgeven, schenken zij alles waarvoor ze gestreden hebben.

Verliezers bestaan niet, elke renner over de streep is een winnaar

En voor mij is het zonneklaar

Het kopen van jou schoonheid was zeker geen loos gebaar

Kolere waren wij altijd maar zo goed voor elkaar

Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op: