Diva gedrag

Langzaamaan beginnen wij allemaal een beetje te wennen aan de gedeeltelijke lockdown. De programma’s over het virus die ik in het begin een beetje te fanatiek bekeek, sla ik nu nog wel eens over. De klusjes in huis zijn zo langzamerhand ook wel gedaan en gisteren betrapte ik mij erop dat ik het voetbal in het weekend al begin te missen. Nog niet eens het voetbal zelf, maar meer het jennen dat erbij hoort. In het weekend verstuur ik diverse voetbal-appjes om collega’s, vrienden en familie te jennen wanneer het even niet goed gaat met hun cluppie. En omgekeerd wanneer het niet zo goed gaat met mijn cluppie, ontvang ik ze retour en zo hoort het ook. 

Maar gisteren had ik echt zoiets van:  hhhmmm echt nergens geen voetbal en ineens begonnen mijn voetbalvrienden op de app over een wedstrijd van jaren geleden te discussiëren. Ppfft moet dit voorlopig elk weekend zo gaan? Ik ben gek op voetbal maar met oude wedstrijden kan ik mij echt niet vermaken, hoe heroïsch ze ook zijn geweest. Op dat moment betrapte ik mijzelf op kleinzielig DIVA gedrag en ben ik maar met mijn voetbalvrienden gaan appen over die heroïsche bekerfinale die we met 4-1 van Feyenoord wonnen. 

En de wedstrijd voor volgend weekend? Daar gaan we deze week over appen. 

Corona rolt maar door 

Het voetbal gaat niet door 

Niemand om te jennen 

Verliezers zijn nergens te bekennen

Geen vol uitvak naast mij 

Geen appje van dat clupje aan Het IJ

Ook niks uit de Kuip of Breda

Supporters zijn aan het knokken tegen corona

Man, zit niet zo te janken

Over een tijdje gaat de bal weer over de flanken

Gaan de appjes over en weer 

En zitten wij weer vast in het verkeer 

Alles zal dan anders zijn

Wat zal het knuffelen fijn zijn

Ik zal mijn hand van ver al uitsteken 

Ik heb je gemist!, zal ik uitspreken

Chris Woerts heeft zich opgeworpen als de nationale roeptoeter van Foxsports

Chris Woerts heeft zich opgeworpen als de nationale roeptoeter van Foxsports, hij laat ook geen mogelijkheid onberoerd om het voor deze zender op te nemen. Nu de KNVB voor het eerst in jaren eens naar de supporters heeft geluisterd, gaat hij helemaal los en is vol onbegrip over het domme voetbalvolk die nergens wat van snapt en de KNVB die zijn zaakjes niet voor elkaar heeft. 
Hij gaat voorbij aan alle opgelegde decreten van de KNVB in het verleden waarbij wedstrijden op incourante tijden bij de supporters door de strot werden geduwd. Hoe vaak hebben voetbal supporters niet moeten slikken dat wedstrijden op bijvoorbeeld vrijdag- of zaterdagavond om 20:45 uur worden gespeeld. Vergeet de ontelbare keren niet dat er op zondag om 13:00 uur moest worden gespeeld. Dan heb ik het niet eens over de thuissupporters, maar denk eens aan de uitsupporters die na de wedstrijd vaak een uur gedwongen in het stadion moeten blijven en vaak pas ‘s nachts pas thuis zijn. 
Verder vindt hij dat supporters enorme zeurpieten zijn wanneer het gaat over het spelen rond Kerst en Nieuwjaar. Hij zal wel geen leven hebben thuis, maar de gemiddelde voetbalsupporter brengt de feestdagen nu eenmaal graag met zijn/haar familie door. 
‘De KNVB moet het spelen op zondag maar gewoon doordrukken, net als in de ons omringende landen’. Alweer maakt hij een denkfout, want Nederlanders laten dit niet door de strot drukken. Kijk maar eens naar het verzetten van de wedstrijden omdat Ajax afgelopen seizoen geholpen moest worden. De stadions waren maar half gevuld. En waarom? Er zijn namelijk supporters die de volgende dag gewoon naar het werk of naar school moeten. Ik voorspel dat wanneer de KNVB niet naar de supporters verenigingen geluisterd zouden hebben en het op zondag spelen om 18.00 uur door had laten gaan, de stadions op tijden voor hooguit voor 60 procent gevuld zijn. Hij haalt zijn gelijk met een enkele klassieker die in het verleden om 18.00 uur is gespeeld. Dat was een enkele keer en werd dan vaak onder het mom van veiligheid doorgedrukt. 
Dat de maat voor de supporters vol is, is dan ook niet meer dan logisch. 
Het gezwets over de TV-gelden die nodig zijn om te concurreren met de clubs uit de Premier League, laten mij heel hard lachen. Een club als Liverpool ontving vorig seizoen maar liefst 168 miljoen euro en club als Ajax ‘slechts 10 miljoen’. Leg mij eens uit hoe je in godsnaam wilt concurreren met een club in de Premier League als het verschil meer dan 150 miljoen per jaar is. 
Hierdoor willen de clubs alleen maar de beste spelers kopen, wat weer gevolgen heeft voor de trouwe supporters, want de goedkoopste seizoenkaart bij Liverpool kost 790 euro. Daar is voetbal al een sport voor de elite aan het worden. Bij mijn cluppie FC Utrecht betaal ik 210 euro per jaar. Dat is iets meer dan een tientje per wedstrijd. Inderdaad, soms zijn de wedstrijden bedroevend slecht en de andere keer ga ik met een euforisch gevoel naar huis. Maar hier zit het ‘gewone volk’ nog op de tribune omdat alles betaalbaar is En ja, voor die 210 euro wil ik ook dat de wedstrijden op een enkele uitzondering na om 14:30 worden gespeeld, net als de NAC supporter zijn zaterdagavondwedstrijd niet kwijt wil. En waarom? Dat heet traditie mijnheer Woerts, juist dat wat jij verafschuwt, maar waar supporters aan vasthouden. 
Jij vindt ook dat het bezoek en kijkgedrag van supporters ook aan verandering onderhevig is. Ja koekoek! Logisch wanneer veranderingen je steeds door de strot geduwd worden, moet je je kijkgedrag wel aanpassen. Daar is dankzij de samenwerkende supportersverenigingen een keer een eind aangekomen. Want mijnheer Woerts, het voetbal is van de supporters en niet van Foxsports.


Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401

De Bunnikside en de meermanskaart

In de tijd dat ik veertien jaar oud was, bezocht ik al uitwedstrijden van FC Utrecht. Dat was toen niet georganiseerd, wij hadden in die tijd geen whatsapp om af te spreken. Dus na de laatste wedstrijd werd een verzameltijd op het station afgesproken. Vaak werd dat om een uur of elf op het Centraal Station. Meestal waren we met een man of dertig of het moest zo zijn dat we tegen Ajax of Feyenoord moesten spelen, dan waren wij met een paar honderd man. 

In die tijd kon je een meermanskaart kopen, dat was een kaart waarop je met vijf man kon reizen. Die kaart was goedkoper dan een los kaartje. Zeker op de manier waarop wij hem gebruikten, wij kochten er maar één en reisden er met dertig man op.

Hoe deden wij dat? Nou dat was niet zo moeilijk, je kunt het je niet voorstellen, maar heel vaak was er geen politiebegeleiding aanwezig en wij wisten natuurlijk best dat een conducteur geen zin in gedoe had. Bij controle van de conducteur lieten wij netjes de kaart zien, hij telde de vijf personen en controleerde de mensen aan de andere kant. Wij zorgden ervoor dat wij achter elkaar zaten en de kaart werd vlot doorgestoken naar de stoelen achter ons. Zo ging dat door tot iedereen gecontroleerd was. Soms konden we niet iedereen achter elkaar kwijt en moesten er een paar zich verstoppen onder de banken. Sommigen van die gasten onder de bank wilden wel eens weten hoever ze konden gaan en tijdens de controle trokken ze aan de broekspijpen van de controleur. Vaak gaf deze geen kik, een ander keek even op en zei dan: ‘je kan beter op de bank gaan zitten dan op de vieze vloer gaan liggen’. En dan had je nog degene die dan wél wilden bekeuren, maar wat begin je tegen een man of dertig die om je heen komen staan. Kortom het reizen was vaak voordelig.

Wij liepen niet in voetbalshirts, maar droegen sjaaltjes en vlaggen met bezemstelen als vlaggenstok. Dat was als het nodig was ook een handig wapen. Wij kwamen altijd zingend het station uit en gingen vaak lopend richting het stadion van de tegenstander. Langs die weg hadden wij veel bekijks en liet men ons met rust, omdat wij in die tijd al een behoorlijk slechte naam hadden.

Zo gingen wij ook eens naar een uitwedstrijd tegen Go Ahaed Eagles in Deventer. Aan het stadion stonden bij de ingang van die houten hokjes waar je kaartjes kon kopen. Wij wilden hier natuurlijk ook niet betalen. Dus werd het volgende afgesproken: bij het loket waar we de kaartjes konden kopen riepen wij dat de persoon achterin de rij zou betalen. Dat was vaak de grootste en de sterkste van ons allemaal en wanneer hij aan de beurt was vroeg hij om één kaartje. ‘Maar je zou toch voor allemaal betalen’, vroeg de man achter zijn loket dan. ‘Donderstraal op’, werd er dan geantwoord, ‘je denkt toch niet dat ik voor die gasten ga betalen? Ik heb alleen maar een kaartje voor mijzelf nodig’. Hij kocht dan een kaartje en wij waren allang binnen.

Net voor de tribune stond een houten winkeltje waar je drank, snoep enzovoorts kon kopen. Je raadt het al, binnen een mum van tijd was het winkeltje leeggeroofd.

Op de tribune hadden wij alle ruimte omdat de ‘thuis’-supporters ons de ruimte gaven. Zij stonden op gepaste afstand dicht tegen elkaar aan, waardoor wij erg ruim konden staan. Op een geven moment kwam de politie naar een van ons toe en vertelde dat de mensen van het winkeltje van de omzet moesten leven. De pet werd van de agent zijn hoofd gegrist en er werd bij ons, maar ook bij de supporters van de tegenstander langs gegaan. Ook al hadden deze supporters geen deel genomen aan onze jatpartij, deden ze toch maar geld in de pet. Zo werd de omzet van die mensen weer goed gemaakt. De agent ging met een pet vol geld naar de mensen van het winkeltje toe. Wij waren geen lieverdjes maar op zo’n moment moest er gewoon voor die mensen gedokt worden.

Dat wij geen lieverdjes waren bleek vaak na de wedstrijd waar wij dan de tegenstanders opzochten voor een matpartij. Dat ging er vaak hard aan toe met stokken en kettingen. Een aantal van ons werd altijd wel opgepakt. Op de terugweg had de trein regelmatig vertraging omdat er aan de noodrem werd getrokken. Dit had weer tot gevolg dat wij in Utrecht werden opgewacht door de Spoorwegpolitie met de nodige honden. Ook hier werden er altijd weer een paar van ons opgepakt.

Op maandag wisten wij niet hoe snel we een krant moesten kopen om te kijken wat er nu weer over de Bunnikside geschreven werd.

De Bunnikside in de zeventiger jaren, je kan er over denken wat je wilt, maar ik heb als jonge jongen veel geleerd over vriendschap en steun aan elkaar. Wij lieten elkaar niet vallen en kwamen altijd voor elkaar op, want het ging over vriendschap, clubliefde en aanzien. Wij waren jong en dachten zeker niet na over de gevolgen van onze daden. Dat kwam bij de meesten van ons later pas.

Met de trein naar een uitwedstrijd in de jaren zeventig
Een meermanskaart voor vijf personen telde bij ons voor dertig
Lopend naar een stadion, langs de kant van de weg keken inwoners verbaasd naar ons
Er was er maar één die een kaartje kocht, bij de man in het loket een verbaasde frons

Na de wedstrijd werd er vaak geknokt
En onderweg werd de trein regelmatig gestopt
Een aantal van ons moesten in een cel overnachten
Als troost stonden hun koppen in de kranten

Wanneer de kranten hun namen vermeldden
Waren zij een hele week lang de voetbalhelden

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401

Het E-book met mijn verhalen kan je downloaden voor maar 2,95

https://www.boekenbestellen.nl/ePUB/toon-de-woordenbende/33927