Diva gedrag

Langzaamaan beginnen wij allemaal een beetje te wennen aan de gedeeltelijke lockdown. De programma’s over het virus die ik in het begin een beetje te fanatiek bekeek, sla ik nu nog wel eens over. De klusjes in huis zijn zo langzamerhand ook wel gedaan en gisteren betrapte ik mij erop dat ik het voetbal in het weekend al begin te missen. Nog niet eens het voetbal zelf, maar meer het jennen dat erbij hoort. In het weekend verstuur ik diverse voetbal-appjes om collega’s, vrienden en familie te jennen wanneer het even niet goed gaat met hun cluppie. En omgekeerd wanneer het niet zo goed gaat met mijn cluppie, ontvang ik ze retour en zo hoort het ook. 

Maar gisteren had ik echt zoiets van:  hhhmmm echt nergens geen voetbal en ineens begonnen mijn voetbalvrienden op de app over een wedstrijd van jaren geleden te discussiëren. Ppfft moet dit voorlopig elk weekend zo gaan? Ik ben gek op voetbal maar met oude wedstrijden kan ik mij echt niet vermaken, hoe heroïsch ze ook zijn geweest. Op dat moment betrapte ik mijzelf op kleinzielig DIVA gedrag en ben ik maar met mijn voetbalvrienden gaan appen over die heroïsche bekerfinale die we met 4-1 van Feyenoord wonnen. 

En de wedstrijd voor volgend weekend? Daar gaan we deze week over appen. 

Corona rolt maar door 

Het voetbal gaat niet door 

Niemand om te jennen 

Verliezers zijn nergens te bekennen

Geen vol uitvak naast mij 

Geen appje van dat clupje aan Het IJ

Ook niks uit de Kuip of Breda

Supporters zijn aan het knokken tegen corona

Man, zit niet zo te janken

Over een tijdje gaat de bal weer over de flanken

Gaan de appjes over en weer 

En zitten wij weer vast in het verkeer 

Alles zal dan anders zijn

Wat zal het knuffelen fijn zijn

Ik zal mijn hand van ver al uitsteken 

Ik heb je gemist!, zal ik uitspreken

Prettig weekend

Prettig weekend, dit wens ik mijn collega’s altijd toe wanneer ik op vrijdag naar huis ga. Afgelopen vrijdag had ik voor het eerst het gevoel van: hhmmm, het is vrijdag maar het voelt heel anders. Vervolgens heb ik op vrijdagmiddag altijd mijn moment in de auto dat ik even vooruitkijk naar het weekend. Lekker naar het voetbal, hapje eten met vrienden, feestje of gewoon een strandwandeling. Dat miste ik ook al. 

Ik sluit mijn computer af en loop de huiskamer in waar Marion aan tafel zit te tekenen. Het is misschien raar, maar ik had geen weekendgevoel, het was zelfs wat onwennig. 

De planning voor het weekend liep natuurlijk ook anders. Ik ben ‘s morgens vroeg maar wat boodschappen gaan doen omdat ik hoopte de drukte te ontlopen en dat klopte. Het was rustig in de winkels en er was genoeg voorraad, dus was ik snel klaar. Nog een mooie bos bloemen gehaald en dan maar weer naar huis. 

Normaal zoek ik graag de drukte op in het weekend, zoals door de stad wandelen en een terrasje pakken, maar dat zit er begrijpelijk voorlopig niet meer in. 

Om toch even buiten te zijn zonder ons onder de mensen te mengen besloten wij een stuk te gaan fietsen. Vanuit Overvecht ben je door de polders zo in Westbroek waar gelukkig bijna geen mens op straat was. Heel even eruit zonder jezelf en anderen in gevaar te brengen, want zo denkt iedereen er toch over? 

Dan zie je het journaal en verbaas ik mij over het grote aantal mensen dat het bos, de markt en het strand bezoekt. Ze houden geen afstand en ze gaan zelfs met elkaar sporten of met een grote groep yoga beoefenen. Groepen jongeren hangen overal bij elkaar. Het gevoel van vrijdagmiddag: dit wordt een raar weekend’ werd gelijk bevestigd. 

Vanmorgen ging de wekker en voor de zekerheid knijp ik in mijn arm. Nee, dit is geen slechte droom!

Dagboek CorToona

Ik heb de rare gewoonte om de krant op de WC te lezen. Dat doe ik dan ook op mijn gemak en lees hem vaak ook helemaal uit. Ik vouw hem daarna netjes op en wil een stuk wc papier pakken. KAK het wc papier op,  ‘MARION!‘ roep ik, ‘het wc papier is op! Pak jij even een rol voor mij?‘ 

‘Lees jij geen kranten’, antwoordt zij, en gaat in één ademstoot door. ’Er is in heel Utrecht geen wc papier te krijgen, je zal wat anders moeten verzinnen.’

Gelukkig had ik de zojuist gelezen krant voor mij liggen. Er was geen andere oplossing voor handen dan de krant als wc papier te gebruiken. Niet prettig maar wat moet ik anders. ’Gooi de oude kranten dan maar niet weg’, zei ik toen ik van de wc afkwam. Zij trok een vies gezicht en ik ontwaarde een van ‘over mijn lijk’ blik. Gelukkig had één van de buren een kleine zestig pakken in de huiskamer staan en Hij was zo aardig om één rol af te staan. Niet zonder de vraag te stellen ‘Wanneer breng je een nieuwe rol terug?’ ’Zo snel mogelijk buur’, antwoordde ik, ’nu weet ik ineens wat het is om zonder te komen zitten’. De ‘buur’ keek mij aan met een blik van ‘zoveel domheid heb ik nog nooit gezien’

Even later ben ik op mijn gemak naar de supermarkt gelopen en kon ik kiezen uit een reuze assortiment wc papier met variërend dikte en laagjes. Het leek de kamer van mijn buren wel.

Ik voelde mij enigszins schuldig en bekeken omdat ik maar twee pakken meenam. Een man die zijn zesde kar aan het vullen was, keek mij neerbuigend aan en liet merken dat ik daar de oorlog niet mee ging winnen. Ik liet hem merken dat men in crisistijd ook andere oplossingen kan bedenken. Vervolgens complimenteerde hem met zijn inzet voor de medemens. ‘Want deze voorraad ga je straks toch verdelen onder de mensen die het huis niet uit kunnen‘, vroeg ik hem. ’Ja’, antwoordde hij zachtjes.