domkerk utrecht

Corona Utreg komp eraon

Geen mens op straat
Je bent voor niemand te laat
Fietsend door Utrecht
Komend van Overvecht

De Neude leeg en verlaten
Je ziet niemand gezellig praten
Geen drukte bij het cafe
Niemand aan het bier of rosé

De Zakkendragerssteeg
Is al dagenlang leeg
Gezelligheid is vervangen
De leegte is ons aan het stangen

Leunend tegen de Domkerk
Hoor ik gezang? Dat lijkt mij sterk
De stilte zoekt naar geluid
Mijn oren stuur ik alle kanten uit

Plots worden mijn oren verwend
Een luid telefoontje dat iedereen kent
En waar iedereen zich aan stoort
Maar gelukkig heb ik iemand gehoord

De stilte is verbroken
Een aanval op alle verboden
Met afstand gaan we je verslaan
Corona let op, Utreg komp eraon

LTS op de Schoolstraat

Ik was vroeger zo’n jongen waarvan iedereen zei ‘Die kan niets’. Op de lagere school zagen ze maar één oplossing: Toon moet naar de Tuinbouwschool. Dan is hij lekker veel buiten en hoeft hij niet de hele dag in een klaslokaal op gaan zitten letten. Ik zal er verder kort over zijn, die school werd geen succes en ik mocht al snel vertrekken.

Na wat omzwervingen kwam ik op de 1e Algemene LTS aan de Schoolstraat terecht. Mijn allerlaatste kans, want als je daar van af werd geschopt kon je op geen enkele school meer terecht. Ik voelde mij daar al snel thuis, de meeste jongens die daar op school zaten woonden net als ik in een volksbuurt. Jongens net als ik die het niet altijd makkelijk hadden, maar het leven zelf leuk maakten. Dat leuk maken bestond uit spijbelen, voetballen, op Hoog Catharijne hangen enzovoorts. Maar ook op school hadden we veel lol.

In de eerste twee klassen moest je aan alle vakken ‘ruiken’. Het ene uur stond je aan een draaibank en het volgende uur was je in de keuken aan het koken. Die keukens waren op de begane grond en het gebouw was gebouwd in een soort van U-vorm. Nu kregen wij ook les in metselen op de derde verdieping. Daar leerden metselen wij met steentjes net zo groot als een legoblokje.

Op een warme dag stonden de ramen open. Een klasgenoot zag op zo’n warme dag dat er bij de koks aan een grote bruidstaart werd gewerkt. Achteraf bleek het een tentamenstuk te zijn. Wisten wij veel, daar stonden wij aan het raam met die kleine steentjes en in een splitsecond hadden wij besloten dat die taart aan gort moest worden gegooid.

We hadden toen geen benul dat je van drie hoog ook iemand zware verwondingen had kunnen bezorgen. De leraar was op een moment even gaan roken. Het lulletje van de klas moest op de uitkijk gaan staan en alle ramen gingen open. Als een soort bombardement gingen de stenen door de ramen op de benedenverdieping richting de taart. Het glas beneden spatte alle kanten op en de taart werd door de stenen en rondvliegend glas helemaal naar zijn kloten gegooid. De school stond op zijn kop en de hele klas werd op het matje geroepen. Men zou en moest de daders eruit pikken.

Maar de hele klas gaf geen krimp. Het was op die school een ongeschreven wet, ‘je verraadt nooit iemand’. De leerkrachten waren woest en er werd op een andere tactiek overgegaan.

De volgende dag moesten wij ons melden bij kamer 13. Dat was de kamer van de directeur, elke morgen bij het binnenkomen van de school stonden daar wel een paar namen op een groot bord. Ik was er al aan gewend dat de naam Lagas er een paar keer per week op stond, daar werd ik niet meer zo zenuwachtig van. Wanneer je naam op het bord stond moest je je eerst bij de conciërge melden. Dan werd je meestal in een groepje van drie naar de gang gebracht waar de directeur in zijn kamer zat. Deze conciërge liep altijd mank en wanneer hij voor ons uit liep deden wij natuurlijk zijn loopje na en hadden dan de grootste schik. Je moest dan gaan zitten op een bankje, de conciërge klopte op de deur en gaf de namen door van de jongens die daar zaten.

De directeur, hij heette volgens mij De Kruif, was een strenge man die verschrikkelijk tekeer kon gaan, maar ondanks dat mocht ik hem wel. Streng en rechtvaardig noem je dat tegenwoordig. Hij deed er alles aan om de schuldigen te kunnen straffen. Ik was ondertussen wel wat gewend en gaf geen kik, maar er waren klasgenootjes die met tranen in de ogen zijn kamer uit kwamen. Maar niemand van die klas was doorgeslagen. Uiteindelijk konden ze niets anders doen dan de hele klas voor een week te schorsen.

Een mooiere beloning konden wij niet krijgen. Spijbelen met toestemming. De brief aan de ouders vingen wij zelf wel op en een handtekening was makkelijk vervalst.

Toch heeft deze school mij veel gegeven, in de derde klas was ik het na de eerste schooldag al zat. Ik ging een poosje spijbelen, dat poosje werd bijna een heel schooljaar. Nu vraag je je af hoe dat kon, maar in die tijd waren er geen computers en mobiele telefoons, dus werd er bij verzuim een groene kaart per post verzonden.

Mijn moeder en stiefvader werkten de hele dag, wij woonden in een flatgebouw waar de brievenbussen aan de hoofdingang hingen. Met een breekijzer boog ik dan het deurtje wat open en viste die kaart eruit. Dat openbreken van die brievenbusjes kwam vaker voor dus daar keek niemand van op.

Het was ergens in mei toen ik besloot om maar weer eens naar school te gaan. Ik was nog geen drie stappen in het gebouw of ik hoor een zware stem: ‘Lagas! Wat denk jij hier te doen?’. Het was mijnheer Tamminga, je kent dat wel, zo’ n leraar waar echt iedereen veel ontzag voor had. Kolere dacht ik, hier zit ik niet op te wachten. ‘Kom jij maar even mee’, wenkte hij. Ik had geen keus en volgde hem maar. Ik verwachtte een enorme tirade, maar hij werd heel vaderlijk. ‘Wat verwacht je nu’, vroeg hij rustig, ‘Denk je zomaar weer mee te kunnen doen?’. Ik haalde mijn schouders op en onnozel antwoordde ik dat dit wel de bedoeling was.

Ik zag ineens bij deze strenge man een vorm van radeloosheid. Hij had mij gewoon van school kunnen schoppen. Maar ik voelde al snel aan dat dit niet ging gebeuren.

Mijnheer De Gram kwam binnen. Dit was een leeraar die metaalles gaf. Deze man was een praktijkman en had geen lerarenopleiding gehad, hij was vanuit de fabriek les gaan geven op de LTS. ‘Wat doe jij hier’, vroeg hij. Ik haalde mijn schouders weer op en antwoordde dat ik weer terug naar school wilde. Beiden keken elkaar aan en gingen even apart zitten.

Even later kwam Tamminga weer binnenlopen en zei: ‘Als jij belooft om voortaan weer naar school te komen zonder te spijbelen, dan zorg ik er voor dat jij terug mag komen en dat je van klas drie naar vier gaat. Maar ik wil wel dat jij woord houdt’ zei hij, ‘want mijn kop gaat eraf wanneer jij weer gaat spijbelen’.
Ik hield woord en hij ook.
Ik ging met een diploma van school af en ondertussen ben ik bijna zestig jaar, maar de basis van mijn leven is mede op deze school gelegd.

De Tuinbouwschool kon nooit wat worden
Op de LTS stond mijn naam met regelmaat op de borden
Met stenen ging de grote taart kapot
Niet alleen de taart maar ook de ramen gingen aan gort

De daders waren kameraden
Daarom werd niemand verraden
De directeur beet van nijd zijn sigaar kapot
Hij dreigde en schold ons verrot

Hij kreeg ons niet klein en zoals verwacht
Werd de hele klas ‘hard’ aangepakt
Als bonus werden we allemaal geschorst
Vanwege gebrek aan bewijs, een week van school verlost

Na één dag in het nieuwe schooljaar 
Was ik er helemaal mee klaar
Ik ben toen bijna een heel jaar niet op school geweest
Alleen de laatste week was ik er het meest

Ik werd zelfs niet van school gegooid
Maar er werd gezegd dat ik ‘netjes’ klas drie had voltooid 

In klas vier ben ik nooit meer afwezig geweest
En aan het eind van mijn jeugd werd er trots met een diploma gefeest



Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401



 

Het boek ‘Toon de Woordenbende’

Vandaag was ik zo druk met privéwerkzaamheden, dat ik er niet aan toe kwam om mijn mail te lezen. Het is 20 maart, de dag van het Waterschap en de Provinciale verkiezingen. Belangrijk, maar dat maakte mijn dag niet speciaal.

Eigenlijk is de dag al zo goed als voorbij wanneer ik mijn mail begin te lezen. En ja hoor, daar is het mailtje van de drukker dat de omslag eindelijk was goed gekeurd.
Wat een gedoe zeg, eerst was de omslag verkeerd om aangeleverd en toen dat probleem getackeld was, kreeg ik weer een mailtje dat de rug 2 millimeter afweek. Ik zal de krachttermen niet herhalen die ik uitriep over die lullige twee millimeter. Man wat kan mij die rottige 2 mm toch schelen dacht ik, maar ja, je wilt toch een perfect uitziend boek uitbrengen. Het was ook de frustratie die er een beetje uitkwam.

Je kent dit misschien wel, de teksten worden wel honderd keer doorgelopen en elke keer denk je, ik kan eindelijk het boek gaan uitgeven. Maar dan wordt er weer een scheve komma gevonden, een letter die op zijn kop staat of een regel die van achteren naar voren loopt. Pffft er komt geen einde aan. Maar als alle letters netjes in de rij staan en op de plaats waar zij horen te staan, kan ik die handel eindelijk uploaden. Ik wil alles tegelijk uploaden, maar de drukker wil eerst de tekst en indeling beoordelen en dan mag ik de cover pas uploaden. 

Dit is dus niets voor een ongeduldig typetje zoals ik. Maar goed, alle tekst is afgestoft, dus wat kan er nu fout gaan. Tja, Lagas dat heb je dus mis, de pagina nummering is niet juist. Ik moet iets aanpassen met secties en zo. Ik heb geen idee hoe ik dat nu weer moet doen. Kunnen jullie dat niet even voor mij doen? Gelukkig lossen zij het voor mij op. Eindelijk mag ik de cover uploaden. Vandaag op 20 maart is het zover: de mail dat alles in orde is bevonden. De proefdruk is onderweg en wordt de 25e bij mij aangeleverd. Ik verwacht dat deze proefdruk gelijk perfect is. Niet geleerd van het voorafgaande Toon? Nee dus, volgende week gaat mijn boek uitgegeven worden. 

Het resultaat van hard werken niet alleen door mijzelf, maar wat dacht je van Marion. En dan mag ik zeker Gé en Sanne niet vergeten. Er is niet alleen hard gewerkt aan het boek, maar ik moest het ook financieel rond zien te krijgen. Hier was er een succesvolle crowd fund actie voor nodig. Dit is toch een spannende zaak, want nu moet je de mensen van te voren overtuigen dat investeren in je boek een goede zaak is. Samen met Marion is het gelukt om het benodigde geld, maar liefst 2500 euro, bijeen te krijgen. Ik heb hier veel van geleerd, maar nog belangrijker, ik heb gemerkt dat velen mij dit gunden. Kortom deze dag, 20 maart is een dag die ik niet snel zal vergeten. Die Woordenbende gaat er eindelijk komen. Hier ben ik jullie echt heel erg dankbaar voor.

Vandaag in 2019 op twintig maart
Krijgt mijn boek eindelijk een kop en een staart
Er stonden wat letters op hun kop, daar had ik even niet opgelet
Alle scheve komma’s zijn weer netjes recht gezet

Aan de cover mankeerde niets
Maar een afwijking van 2 mm is voor de drukker niet zomaar iets
Alle letters zijn op de juiste plaats gezet
De persen worden vanaf nu door een Woordenbende bezet

Je bestelde boek komt eraan
Het was even wachten maar je hoeft er niet voor in de rij te staan

Woordenbende wandeling

Beste lezers,
Op mijn Crowd Fund site staat nu een Woordenbende Wandeling in Utrecht stad.
Let op en wees er snel bij, aan deze actie kunnen maximaal 10 personen deelnemen.
Wij starten op 21 april 2019 met de wandeling bij De Mariaschool, daar vertel ik jullie over mijn tijd op deze school. Vervolgens wandelen wij naar het Zwartewater waar ik ik jullie over mijn jeugdtijd bij de melkfabriek ga vertellen. Vervolgens gaan we op ‘kerstbomenjacht’ op het Koekoeksplein. Aansluitend lopen wij naar dWillemstraat om bij café Dikke Dries een stop te maken voor een gezellig drankje. Na deze pauze vertrekken we naar de Neude voor een bezoek aan het kunstwerk De Denker, hier zal ik mijn Woordenbende ‘De Denker op De Neude’ voorlezen. Dan gaan wij op zoek naar de Dom waar jullie weer een Woordenbende voorgelezen krijgen. Als laatste lopen we naar dé beroemde piano op het station. Op het station zal een verrassingsmuzikant voor jullie gaan spelen. 
Deze wandeling duurt ongeveer 2 uur, inclusief de pauze.
Na afloop ontvangen alle deelnemers een exemplaar van het boek Toon de Woordenbende’.
Deze leuke actie kost 25 euro per persoon.
Hoe kan jij je inschrijven en aanmelden?
Ga naar:
Kies dan voor mijn Woordenbende Wandeling.
Met vriendelijke groeten,
jullie verteller, dichter, blogger,

Toon Lagas