Thuiswerken

schilderij als motivatie voor gedicht

En ineens was daar weer de oproep
Werk alleen thuis, niet als groep
Op kantoor werken kan niet meer
Het is niet erg, maar het doet zeer

De muren schuiven naar mij toe
Gesprekken zijn taboe
Zittend op een matje naast een plant
Doos op mijn hoofd, neus tegen de wand

De plant van kantoor meegepikt
Het licht wordt niet aangedikt
Stralen verwarmen het rode kleed
Werken zoals ik nooit eerder deed

De doos is mijn nieuwe werkplek
Een ruimte met oneindig veel rek
Mooi ingericht en alles bij de hand
Dat zie je pas als hij op je hoofd belandt

Gedicht n.a.v. schilderwerk Marion Smit

https://marionuitutrecht.wixsite.com/website

domkerk utrecht

Corona Utreg komp eraon

Geen mens op straat
Je bent voor niemand te laat
Fietsend door Utrecht
Komend van Overvecht

De Neude leeg en verlaten
Je ziet niemand gezellig praten
Geen drukte bij het cafe
Niemand aan het bier of rosé

De Zakkendragerssteeg
Is al dagenlang leeg
Gezelligheid is vervangen
De leegte is ons aan het stangen

Leunend tegen de Domkerk
Hoor ik gezang? Dat lijkt mij sterk
De stilte zoekt naar geluid
Mijn oren stuur ik alle kanten uit

Plots worden mijn oren verwend
Een luid telefoontje dat iedereen kent
En waar iedereen zich aan stoort
Maar gelukkig heb ik iemand gehoord

De stilte is verbroken
Een aanval op alle verboden
Met afstand gaan we je verslaan
Corona let op, Utreg komp eraon

Wanneer je collega geraakt wordt

Ondanks alle maatregelen en diepe loopgraven

Dikke deuren thuis die alleen open gingen voor wat boodschappen

Toch heeft het virus als sluipschutter zijn kans gepakt

Onzichtbaar, laf als een zakkenroller heeft hij je weerstand gejat

Moe en benauwd, maar vastberaden met zuurstof als wapen

Vecht je terug, samen met het leger artsen en verplegenden

In je dromen schiet je terug met antivirus geschut

Tijdens het gevecht word je verzorgd Omdat het gevecht je anders uitput

Aan het eind stoffen wij onze auto’s af en leren hem de weg weer vinden

Naar het kantoor en triomfantelijk loop jij als een winnaar binnen

Net als jij en jij en ja ook jij daar, staand naast elkaar met hooguit tien cm afstand

Die anderhalve meter wordt door ons voor de goede diensten bedankt

De Stilte

De stilte in mijn stad is angstaanjagend

Straten, pleinen, ze zijn leeg, de nacht werkt vertragend

Deze nacht staat de zon hoog aan de hemel

Ondanks deze zonnige nacht is niemand aan de wandel

Kroegen hebben zich verstopt achter gestapelde terrasstoelen

Geklets en gezeik zijn vervangen door stilte, er is niets te bestellen

Ik zie niemand gezellig wijnen

Niemand staat luidruchtig te bieren 

De Oudegracht staat gelukkig nog vol met water

Geen plek te vinden, geen ober die zegt: het is vol, probeer het later

Ik ga op de brug zitten, mijn voeten boven het water, mijn armen rusten op de brugleuning

Turend over de gracht naar een volgende stille plek waar schoonheid het wint van verwijdering

Gebouwen langs de gracht stralen rust uit

Alsof zij gewend zijn aan straten zonder geluid

Zij weten het al, de drukte komt snel weer terug

En voor jij het weet zit je op terrasjes weer rug aan rug

Op lange banken, terrassen zijn nooit meer vol, wij schuiven op

Wij willen samen zijn, nooit afstand meer, oude tijden zetten we stop

Mijn stad, mijn wijk, mijn buren, familie, collega’s, kinderen en kleinkind, ik heb ze nooit zo gemist

De oorlog tegen deze eenzame stilte gaan wij winnen, want geluk kan nooit zomaar worden uitgewist

Diva gedrag

Langzaamaan beginnen wij allemaal een beetje te wennen aan de gedeeltelijke lockdown. De programma’s over het virus die ik in het begin een beetje te fanatiek bekeek, sla ik nu nog wel eens over. De klusjes in huis zijn zo langzamerhand ook wel gedaan en gisteren betrapte ik mij erop dat ik het voetbal in het weekend al begin te missen. Nog niet eens het voetbal zelf, maar meer het jennen dat erbij hoort. In het weekend verstuur ik diverse voetbal-appjes om collega’s, vrienden en familie te jennen wanneer het even niet goed gaat met hun cluppie. En omgekeerd wanneer het niet zo goed gaat met mijn cluppie, ontvang ik ze retour en zo hoort het ook. 

Maar gisteren had ik echt zoiets van:  hhhmmm echt nergens geen voetbal en ineens begonnen mijn voetbalvrienden op de app over een wedstrijd van jaren geleden te discussiëren. Ppfft moet dit voorlopig elk weekend zo gaan? Ik ben gek op voetbal maar met oude wedstrijden kan ik mij echt niet vermaken, hoe heroïsch ze ook zijn geweest. Op dat moment betrapte ik mijzelf op kleinzielig DIVA gedrag en ben ik maar met mijn voetbalvrienden gaan appen over die heroïsche bekerfinale die we met 4-1 van Feyenoord wonnen. 

En de wedstrijd voor volgend weekend? Daar gaan we deze week over appen. 

Corona rolt maar door 

Het voetbal gaat niet door 

Niemand om te jennen 

Verliezers zijn nergens te bekennen

Geen vol uitvak naast mij 

Geen appje van dat clupje aan Het IJ

Ook niks uit de Kuip of Breda

Supporters zijn aan het knokken tegen corona

Man, zit niet zo te janken

Over een tijdje gaat de bal weer over de flanken

Gaan de appjes over en weer 

En zitten wij weer vast in het verkeer 

Alles zal dan anders zijn

Wat zal het knuffelen fijn zijn

Ik zal mijn hand van ver al uitsteken 

Ik heb je gemist!, zal ik uitspreken

Verdriet buiten de apotheek

Voor mijn maandelijkse voorraad ADHD pilletjes moest ik weer naar de apotheek. Het duurde allemaal wat langer omdat er volgens de apotheker het één en ander veranderd was. De deur van de apotheek stond open waardoor ik tijdens het wachten een intens verdriet waarnam. Ik zag een jonge vrouw, vlot gekleed met een gekleurde hoofddoek om haar hoofd. Zij was intens verdrietig en sprak luid huilend. Het enige wat ik verstond was: ‘Als ik tien kilo …… ‘. De apotheker kwam terug met een formulier en uitleg. Ondanks dat het geluid vervaagde had ik meer aandacht voor het verdriet buiten dan de uitleg aan mij binnen.
Het was het verdriet en het beeld wat mijn aandacht trok. De vrouw sprak tegen een man, waarschijnlijk haar vader of begeleider. Hij gaf haar duidelijk de ruimte en dat bedoel ik letterlijk en figuurlijk. Hij gaf haar ruimte door op gepaste afstand te blijven, maar dicht genoeg om er voor haar te zijn. Hij reageerde heel rustig en liet haar, hoe hartverscheurend het ook was, haar verhaal doen. Het deerde geen van beiden dat dit op straat plaatsvond en het was geen ordinaire ruzie. Deze waarneming van mij duurde maar een paar minuten en ik zal het vast mis hebben, maar voor mij was het een schreeuw om hulp.

Het liet mij niet meer los en in de auto gingen mijn gedachten terug naar afgelopen woensdag. Dat was voor mij een heugelijke dag, maar ook een dag die mij aan het denken heeft gezet. Op die dag kreeg mijn zoon die verslaafd is, zijn penning voor anderhalf jaar clean zijn. Het was een openbare NA (Narcotics Anonymous) bijeenkomst. Mijn zoon had mij meegevraagd en natuurlijk deed ik dat. In een groep zoals deze helpen verslaafden zichzelf aan de hand van een 12 stappen programma. Hier zag ik mensen struggelen en vechten tegen de ziekte verslaving. Zij zitten daar om elkaar te steunen en zo nodig te helpen. Het voorval bij de apotheek en mijn bezoek aan de NA doet en laat mij steeds vaker nadenken over hulpverlening op welk gebied dan ook. Er zijn zoveel mensen die tegen iets vechten zonder dat er hulp voor ze is. Ik weet dat ik niet de hele wereld kan redden, maar soms denk ik wel eens: zou ik op mijn zestigste een carrièreswitch kunnen maken? Het meisje, en ik noem het maar haar vader, begeleider, zijn nog niet uit mijn gedachten geweest. Ik wens ze alle hulp toe die ze nodig hebben.

Ik hoorde je hartverscheurende verdriet
Was het een schreeuw om hulp, ik weet het niet
Een paar minuten maar gewoon omdat ik verder moest gaan
Gelukkig was er iemand die om je geeft en bij je bleef staan

Hij gaf je ruimte en bood veiligheid
Dat was mijn indruk, maar een indruk dekt natuurlijk nooit de waarheid
Ik kon je niet helpen, maar ik hoop dat hij het wel kan
Ik wens dat jouw verdriet vandaag ver weg is van….

Van de pijn die je voelde
Van de tranen die over je wang rolden
Van de angst voor het onbekende
Van datgene waar jij misschien voor wegrende

In gedachten wens ik dat jij het verdriet ergens onderweg verloren bent
Dat je roep om hulp gehoord wordt en er geluisterd wordt door iemand die jou kent
Ik zag je knokken en ik weet nog steeds niet waarom en waartegen

Maar laat mij hopen dat jij nu weer kunt lachen, omdat niet hebt gezwegen


Al mijn verhalen zijn te lezen in mijn E-book en kost maar 2,95 je kunt hem downloaden met onderstaande link.



https://www.boekenbestellen.nl/ePUB/toon-de-woordenbende/33927

De nazorg.

Sinds mijn zoon terug is uit de Yes We Can kliniek bezoek ik met enige regelmaat de nazorgbijeenkomsten voor ouders met verslaafde kinderen. Deze bijeenkomsten worden één keer per week gehouden. Wanneer de kinderen na 10 weken uit de kliniek komen, start er voor de kinderen en ouders een nazorg traject. Voor de kinderen duurt dit 10 weken omdat zij ná en tijdens het nazorgtraject op ‘meetings ’terecht kunnen. Voor de ouders is het nazorgtraject voor altijd.
Eigenlijk heb ik die nazorg niet zo hard nodig omdat het met mijn zoon goed gaat. Hij is al anderhalf jaar clean en het gaat goed met hem. Ik ga daar meestal één keer per drie weken heen omdat ik misschien ouders kan helpen waarvan hun kind net uit de kliniek is.
Ik heb gemerkt dat ik ouders die radeloos zijn soms kan helpen. Er kan natuurlijk een tijd komen dat ik de ouders die daar komen zelf weer hard nodig hebt.
Bij thuiskomst, na tien weken in een veilige kliniek, is iedereen vol goede voornemens. De kinderen willen alles toepassen wat zij in de kliniek geleerd hebben, net als de ouders die tijdens de weken dat hun kind in de kliniek zaten, ook begeleid zijn. Kinderen en ouders zijn in die periode heel diep gegaan en hebben de wil om het allemaal beter te gaan doen dan voorheen. In vele gevallen lukt dit, al is het met vallen en opstaan.
Eenmaal thuis gaan de kinderen vaak al dezelfde avond naar een meeting waar verslaafden bijeenkomen. Je merkt als ouder dat de kinderen veel tools en structuur hebben meegekregen in de kliniek. Maar na een tijdje komen de eerste ‘scheurtjes’ boven drijven en de vraag: hoe gaan wij er dan mee om. Ouders beseffen vaak niet dat onze kinderen net als zijzelf een vermoeiende tijd achter de rug hebben. Allereerst de verslavingstijd en daarna het afkicken in de kliniek van verslaving, gewoontes e.d.. Voor mensen die nog nooit met verslaving te maken hebben gehad is dit misschien niet te begrijpen, maar nadat de kinderen uit de kliniek komen, hebben zij vaak een week of tien nodig om bij te komen. Daarna komen ze vaak pas een beetje op gang. Daarom is de nazorg zo belangrijk. Hier komen de ouders bij elkaar onder leiding van een ervaringsdeskundige en kunnen zij er met vragen, problemen, tips of goed nieuws terecht.
Vaak wanneer het even niet lekker loopt denken de ouders dat het helemaal fout loopt. Maar wanneer je rustig naar hun verhaal luistert, valt het meestal mee. Tijdens het vertellen hoor je tussen de regels door hoeveel er eigenlijk wél goed gaat. Juist de zaken die niet goed gaan worden enorm uitvergroot waardoor de dingen die hun kind zo goed doen helaas in het niets verdwijnen.
Wij ouders praten daar over onder leiding van een ervaringsdeskundige en wijzen elkaar ook op de dingen die goed gaan. Het is ‘omdenken’ waardoor je de dingen die wél goed gaan groter kan maken. Er wordt geluisterd naar ouders die dit probleem eerder aan de hand hebben gehad . Zij delen die ervaringen met alle liefde. Hierdoor gaan ouders vaak met een positiever beeld naar huis. Dat laatste is het belangrijkste, het gaat erom dat je samen met je kind weer verder kan bouwen aan een goede verstandhouding en vertrouwen. Ik heb tijdens deze bijeenkomsten veel geleerd en leer elke keer opnieuw weer. Ik heb ook geleerd dat bij het ene kind het kwartje eerder valt dan bij het andere. Ook bij ouders valt dit kwartje niet gelijk. Er zijn kinderen die terugvallen, maar je merkt vaak dat ze toch de tools hebben om te vallen en weer op te staan. Hierom en om duizend andere zaken is het enorm belangrijk dat deze nazorg er is. Wat mij betreft blijf ik elke 3 weken terugkomen om te helpen en te steunen. Niet omdat het moet maar omdat ik het wil.

nazorg is een zorg voor eeuwig
wanneer je dat wilt,anders is het eindig
het gaat over je kind en zijn struggels
het gaat rond en langs de aanwezige ouders

we komen soms boos en gefrustreerd binnen
wat goed gaat is verdrongen, je hebt het alleen over de klotedingen
anderen luisteren en horen dat er best veel goed gaat
we steunen elkaar en beseffen dat over het goede soms te weinig wordt gepraat

wie boos en gefrustreerd binnenkomt, gaat vaak
met een andere blik en kijk op de zaak
weer optimistisch met tips en tools naar huis
thuis gekomen kijk je elkaar in de ogen en weg is de ruis

het is vallen en opstaan voor onze jongens en meiden
maar ook voor de grote sterke vaders en lieve moeders die alleen jouw geluk willen vinden
moet ik op mijn tenen en vooral niet in de weg lopen
nee niet doen, probeer samen de juiste weg te volgen

soms is die weg een mooie rechte weg
vaker geeft deze meerdere richtingen aan en komt het aan op gezamenlijk overleg
soms begrijpen we elkaar even niet en wordt er teveel gezegd
ook dat hoort nu eenmaal bij dit gevecht

Yes I Can
Yes You Can
I always trust in that what we can
thank you, Yes We Can

Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401

Het gekleurde schip op het Utechtse singel

Het is net of hij over de singel de stad is in gevaren
Een bonte schakering van diverse kleuren
Over de singel binnengekomen dwars door de wandelpromenade van Hoog Catharijne gebroken
En precies op de juiste plek tot stilstaan gekomen

Hebben de Utrechters hem al een naam gegeven?
Want hij is daar niet meer voor even
Hij is daar verankerd voor een lange tijd
Het gebouw ligt er voor altijd

Een reusachtige gekleurde romp van roze, rode blauwe grijze en witte vlakken
De installatie voor het glazenwassers bakkie is een kruis en staat bovenop als heilig baken
Die laat het bakkie met glazenwassers alleen maar stijgen en zakken
Misschien moet dit kruis wel over deze harde werkers waken

Wordt dit gebouw één van Utrechts bezienswaardigheden?
Of zegt de echte Utrechter: Man wat lul je nou, het is gewoon een gekleurd gebouw
De tijd zal het leren, eerst vond ik hem lelijk en niet passen
Tegenwoordig laat ik mij door dit gebouw en mijn stad Utrecht verrassen

Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401