De korte nacht

Dat deze coronatijd ons veel ongemakken oplevert is wel duidelijk. Ik werd daar dit weekend weer mee geconfronteerd. Mijn kleinzoon werd twee jaar en dat zou zondag gevierd worden. Normaal gesproken loopt op zo’n dag het huis van mijn zoon en schoondochter gedurende de dag vol met familie, ouders met kleine kinderen uit de buurt en natuurlijk opa’s en oma’s. Het is dan een kabaal van jewelste en eigenlijk ben je dan opgelucht dat je na een paar uur naar huis kunt. 

Vanwege corona was de verjaardag in etappes verdeeld; er werd gevraagd of we het erg vonden om zondagmorgen om 10 uur te komen. Eeeuuu, slik, 10 uur op zondagmorgen? Dat is meestal mijn plaspauze waarna ik weer even lekker verder ga tukken. Maar goed voor je kleinzoon heb je alles over en het is ook weer niet midden in de nacht. Dus antwoordde ik: nee natuurlijk niet, geen probleem wij zullen er zijn.  

Zaterdagavond ontvang ik een app, mijn jongste zoon. Hij was die dag voorzitter bij een online marathon meeting voor jeugdige verslaafden. Zoals de meesten van jullie weten is mijn zoon verslaafd en al meer dan twee jaar clean. 

Deze coronatijd is voor verslaafden rampzalig en daarom zijn meetings voor verslaafden keihard nodig. Vanwege de coronamaatregelen zijn deze meetings ook niet meer toegestaan. Voor bijna elke verslaafde is dit een ramp, verveling of afzondering is heel slecht en zeker voor jeugdige verslaafden vanaf 12 à 13 jaar tot een jaar of 25 is deze tijd best wel zwaar. Deze online (marathon) bijeenkomsten werden georganiseerd vanuit Rotterdam zuid en waren pas ‘s avonds om een uur of 11 afgelopen. 

Hij is afhankelijk van het openbaar vervoer en appte dat hij pas na 01:00 uur ‘s nachts op het CS van Utrecht zou zijn en dat er dan geen bus of tram meer naar zijn huis in Nieuwegein zou vertrekken. Daarop volgend vroeg hij mij: zou jij me op kunnen pikken en even naar Nieuwegein willen brengen? Als vanzelfsprekend doe ik dat. 

Mmmm, dat wordt een kort nachtje voor je, hoorde ik naast mij. Daar had ik even niet bij stil gestaan, de volgende ochtend om 10 uur moest ik natuurlijk op de verjaardag van mijn kleinzoon zijn. Niets aan te doen, ik heb mijn jongens al jong verteld dat wanneer je niet thuis kan komen om wat voor reden dan ook, laat het mij weten dan kom ik jullie gewoon oppikken.

 Dat soort uitspraken wordt best wel lang onthouden, maar buiten dat heeft hij heeft zijn hele dag besteed aan het helpen van zijn fellows (verslaafden die clean zijn noemen elkaar fellows), dat is iets wat mij elke keer weer trots maakt. Neem van mij aan dat meetings voor verslaafden keihard nodig zijn, dus ergens tussen kwart over één en half twee pikte ik hem op bij het CS. Ik ben snel naar Nieuwegein gereden heb hem daar afgezet en ben weer terug naar huis gereden en om een uur of half drie lag ik weer in mijn bed. De volgende ochtend had Marion de ontbijttafel al klaar zij was wat eerder opgestaan, om half negen kon ik zo aanschuiven, om mij vervolgens door het water van de douche echt wakker te laten worden. Fris en vrolijk vertrokken we met het cadeau onder de arm richting mijn kleinzoon.  

Wanneer je dan dat kleine jongetje ziet rond huppelen vergeet je alles. Hij doet je alles vergeten, de korte nacht, de coronatijd, het gemis van je collega’s, vrienden en familie. Dat kind is een soort toverstaf, hij maakt mijn wereld in elk geval altijd weer vrolijk. 

Mijn zoon deed wat voor anderen en dat maakt dat ik zonder probleem wat van mijn nachtrust inlever. Dat werd allemaal weer beloond door de lach van mijn kleinzoon. 

De korte nacht 

Die had ik niet verwacht

Mijn kleinzoon jarig

Mijn zoon bezig

Hij helpt anderen 

Met veranderen

Hij haalt de laatste trein 

Maar niet de bus naar Nieuwegein

Pa, kan jij mij oppikken

Natuurlijk, al was het even slikken

Al werd het een hele korte nacht

Ik heb hem toch thuis gebracht

Na een paar uurtjes slapen 

Rustig wakker worden en lekker ontbijten 

Op stap met een cadeau voor die kleine man

Zijn lach maakt dat ik er weer tegen kan

Demente moeder en corona

Gisterenochtend tijdens een Teams overleg vertelde een collega over zijn demente schoonmoeder die het vanwege corona niet lang meer zou maken. Hij vertelde hoe moeilijk het al was om zonder corona contact te maken en hoe moeilijk het is om nu ook niet bij haar te zijn. Aan het middagoverleg nam hij niet deel, zijn schoonmoeder was al overleden. 

Wazig kijkt zij de wereld in

Herkent niemand van je gezin

Wat haar ogen zien kan je niet verzinnen 

Je komt niet altijd bij haar binnen 

De deur staat wel open en een enkele keer 

Soms heel even, herkent zij je weer 

Een lach van vijf seconden zal jullie binden

Daarna kom je niet meer binnen

Corona viel haar laf aan

Hierdoor kwam zij alleen te staan

Haar laatste lach en heldere ogen vertellen mooie dingen

Alsof zij zegt: ik ben je niet vergeten hoor, kom maar binnen

domkerk utrecht

Corona Utreg komp eraon

Geen mens op straat
Je bent voor niemand te laat
Fietsend door Utrecht
Komend van Overvecht

De Neude leeg en verlaten
Je ziet niemand gezellig praten
Geen drukte bij het cafe
Niemand aan het bier of rosé

De Zakkendragerssteeg
Is al dagenlang leeg
Gezelligheid is vervangen
De leegte is ons aan het stangen

Leunend tegen de Domkerk
Hoor ik gezang? Dat lijkt mij sterk
De stilte zoekt naar geluid
Mijn oren stuur ik alle kanten uit

Plots worden mijn oren verwend
Een luid telefoontje dat iedereen kent
En waar iedereen zich aan stoort
Maar gelukkig heb ik iemand gehoord

De stilte is verbroken
Een aanval op alle verboden
Met afstand gaan we je verslaan
Corona let op, Utreg komp eraon

Wanneer je collega geraakt wordt

Ondanks alle maatregelen en diepe loopgraven

Dikke deuren thuis die alleen open gingen voor wat boodschappen

Toch heeft het virus als sluipschutter zijn kans gepakt

Onzichtbaar, laf als een zakkenroller heeft hij je weerstand gejat

Moe en benauwd, maar vastberaden met zuurstof als wapen

Vecht je terug, samen met het leger artsen en verplegenden

In je dromen schiet je terug met antivirus geschut

Tijdens het gevecht word je verzorgd Omdat het gevecht je anders uitput

Aan het eind stoffen wij onze auto’s af en leren hem de weg weer vinden

Naar het kantoor en triomfantelijk loop jij als een winnaar binnen

Net als jij en jij en ja ook jij daar, staand naast elkaar met hooguit tien cm afstand

Die anderhalve meter wordt door ons voor de goede diensten bedankt

De Stilte

De stilte in mijn stad is angstaanjagend

Straten, pleinen, ze zijn leeg, de nacht werkt vertragend

Deze nacht staat de zon hoog aan de hemel

Ondanks deze zonnige nacht is niemand aan de wandel

Kroegen hebben zich verstopt achter gestapelde terrasstoelen

Geklets en gezeik zijn vervangen door stilte, er is niets te bestellen

Ik zie niemand gezellig wijnen

Niemand staat luidruchtig te bieren 

De Oudegracht staat gelukkig nog vol met water

Geen plek te vinden, geen ober die zegt: het is vol, probeer het later

Ik ga op de brug zitten, mijn voeten boven het water, mijn armen rusten op de brugleuning

Turend over de gracht naar een volgende stille plek waar schoonheid het wint van verwijdering

Gebouwen langs de gracht stralen rust uit

Alsof zij gewend zijn aan straten zonder geluid

Zij weten het al, de drukte komt snel weer terug

En voor jij het weet zit je op terrasjes weer rug aan rug

Op lange banken, terrassen zijn nooit meer vol, wij schuiven op

Wij willen samen zijn, nooit afstand meer, oude tijden zetten we stop

Mijn stad, mijn wijk, mijn buren, familie, collega’s, kinderen en kleinkind, ik heb ze nooit zo gemist

De oorlog tegen deze eenzame stilte gaan wij winnen, want geluk kan nooit zomaar worden uitgewist

Diva gedrag

Langzaamaan beginnen wij allemaal een beetje te wennen aan de gedeeltelijke lockdown. De programma’s over het virus die ik in het begin een beetje te fanatiek bekeek, sla ik nu nog wel eens over. De klusjes in huis zijn zo langzamerhand ook wel gedaan en gisteren betrapte ik mij erop dat ik het voetbal in het weekend al begin te missen. Nog niet eens het voetbal zelf, maar meer het jennen dat erbij hoort. In het weekend verstuur ik diverse voetbal-appjes om collega’s, vrienden en familie te jennen wanneer het even niet goed gaat met hun cluppie. En omgekeerd wanneer het niet zo goed gaat met mijn cluppie, ontvang ik ze retour en zo hoort het ook. 

Maar gisteren had ik echt zoiets van:  hhhmmm echt nergens geen voetbal en ineens begonnen mijn voetbalvrienden op de app over een wedstrijd van jaren geleden te discussiëren. Ppfft moet dit voorlopig elk weekend zo gaan? Ik ben gek op voetbal maar met oude wedstrijden kan ik mij echt niet vermaken, hoe heroïsch ze ook zijn geweest. Op dat moment betrapte ik mijzelf op kleinzielig DIVA gedrag en ben ik maar met mijn voetbalvrienden gaan appen over die heroïsche bekerfinale die we met 4-1 van Feyenoord wonnen. 

En de wedstrijd voor volgend weekend? Daar gaan we deze week over appen. 

Corona rolt maar door 

Het voetbal gaat niet door 

Niemand om te jennen 

Verliezers zijn nergens te bekennen

Geen vol uitvak naast mij 

Geen appje van dat clupje aan Het IJ

Ook niks uit de Kuip of Breda

Supporters zijn aan het knokken tegen corona

Man, zit niet zo te janken

Over een tijdje gaat de bal weer over de flanken

Gaan de appjes over en weer 

En zitten wij weer vast in het verkeer 

Alles zal dan anders zijn

Wat zal het knuffelen fijn zijn

Ik zal mijn hand van ver al uitsteken 

Ik heb je gemist!, zal ik uitspreken

Anti corona gedicht

Het is je gelukt corona

Niemand naar zijn opa of oma 

Sinds jij hier bent geland 

Zijn er velen elders gestrand

Wat hebben wij jou aangedaan 

Waarom ben jij de strijd aangegaan

Jij onzichtbare lafbek

Het lukt je steeds op een andere plek

Zoals in elke oorlog ontstaat er verzet

Het kwam traag op gang, nu wordt er op je gelet

Jij kan niet zo ver springen 

Met anderhalve meter gaan wij jou verdringen

Onschuldige doden door jouw toedoen 

Zullen wij op jou wreken, al kost het nog zoveel poen

Verzorgers, verpleegkundigen en artsen werken keihard

Met als enige wapens hun passie, de liefde en een kloppend hart

Met dat hart dat klopt voor iedereen 

Vecht je daar maar eens doorheen 

Jij gaat het echt verliezen 

Al moeten wij daar eenzaamheid voor kiezen

Straks gaan we weer bij onze opa’s en oma’s op bezoek

Drinken en eten we wat bij elk terras op de hoek

Sluiten wij weer achter elkaar aan op de snelweg

Knuffel ik al mijn familie, vrienden en collega’s en zeg:

Ik ben blij met jullie 

Het gevecht duurde tot juli

Maar wij hebben gevochten met het hart

Corona wij hebben het voorgoed met jou gehad

Oortjes

Gisteren kwamen ze dan binnen, de draadloze oortjes. Ik had ze een tijdje geleden besteld om tijdens het werk wat minder afgeleid te zijn. De meeste van jullie weten misschien wel dat ik een adhd-er ben en om wat minder afgeleid te zijn had ik bedacht om tijdens het werk naar muziek te luisteren. Voor het type adhd-er zoals ik ben werkt het namelijk niet met de traditionele oortjes met draad. Zodra ik opsta, hangt mijn telefoon weer ergens boven de grond te bungelen of erger, ik neem mijn kop thee mee omdat mijn telefoon daarachter ligt en moet ik dan eerst weer ‘dweilen’. Kortom oortjes met een draadje, dat werkt niet bij mij. 

Goede raad is niet duur en ik ben draadloze oordopjes gaan bestellen. Gisteren was dan de grote dag en kwamen ze binnen. En ja hoor, het werkt, ik kan overal heenlopen zonder dat er wat blijft hangen of er wat omgegooid word. Wat een weelde!

Blij? Ja natuurlijk, zeker in deze eenzame tijden die ik zonder jullie doormaak, dan is een stukkie muziek heerlijk. Maar ik zit mij nu te bedenken, wil ik mij eigenlijk wel afsluiten van mijn collega’s wanneer wij weer op kantoor mogen werken? Want thuiswerk is best wel leuk voor één of twee dagen, maar dan wil je ook wel weer graag terug naar je vaste flexibele werkplek op kantoor. 

Man, wat zal ik blij zijn met het geklets om mij heen, de veel te luid bellende collega’s, de kletsplaatjes bij het koffie apparaat en de bilaterale overleggen tegenover of naast mij. 

Kortom de oordopjes komen het kantoor niet in! of mischien ………?

Prettig weekend

Prettig weekend, dit wens ik mijn collega’s altijd toe wanneer ik op vrijdag naar huis ga. Afgelopen vrijdag had ik voor het eerst het gevoel van: hhmmm, het is vrijdag maar het voelt heel anders. Vervolgens heb ik op vrijdagmiddag altijd mijn moment in de auto dat ik even vooruitkijk naar het weekend. Lekker naar het voetbal, hapje eten met vrienden, feestje of gewoon een strandwandeling. Dat miste ik ook al. 

Ik sluit mijn computer af en loop de huiskamer in waar Marion aan tafel zit te tekenen. Het is misschien raar, maar ik had geen weekendgevoel, het was zelfs wat onwennig. 

De planning voor het weekend liep natuurlijk ook anders. Ik ben ‘s morgens vroeg maar wat boodschappen gaan doen omdat ik hoopte de drukte te ontlopen en dat klopte. Het was rustig in de winkels en er was genoeg voorraad, dus was ik snel klaar. Nog een mooie bos bloemen gehaald en dan maar weer naar huis. 

Normaal zoek ik graag de drukte op in het weekend, zoals door de stad wandelen en een terrasje pakken, maar dat zit er begrijpelijk voorlopig niet meer in. 

Om toch even buiten te zijn zonder ons onder de mensen te mengen besloten wij een stuk te gaan fietsen. Vanuit Overvecht ben je door de polders zo in Westbroek waar gelukkig bijna geen mens op straat was. Heel even eruit zonder jezelf en anderen in gevaar te brengen, want zo denkt iedereen er toch over? 

Dan zie je het journaal en verbaas ik mij over het grote aantal mensen dat het bos, de markt en het strand bezoekt. Ze houden geen afstand en ze gaan zelfs met elkaar sporten of met een grote groep yoga beoefenen. Groepen jongeren hangen overal bij elkaar. Het gevoel van vrijdagmiddag: dit wordt een raar weekend’ werd gelijk bevestigd. 

Vanmorgen ging de wekker en voor de zekerheid knijp ik in mijn arm. Nee, dit is geen slechte droom!