De korte nacht

Dat deze coronatijd ons veel ongemakken oplevert is wel duidelijk. Ik werd daar dit weekend weer mee geconfronteerd. Mijn kleinzoon werd twee jaar en dat zou zondag gevierd worden. Normaal gesproken loopt op zo’n dag het huis van mijn zoon en schoondochter gedurende de dag vol met familie, ouders met kleine kinderen uit de buurt en natuurlijk opa’s en oma’s. Het is dan een kabaal van jewelste en eigenlijk ben je dan opgelucht dat je na een paar uur naar huis kunt. 

Vanwege corona was de verjaardag in etappes verdeeld; er werd gevraagd of we het erg vonden om zondagmorgen om 10 uur te komen. Eeeuuu, slik, 10 uur op zondagmorgen? Dat is meestal mijn plaspauze waarna ik weer even lekker verder ga tukken. Maar goed voor je kleinzoon heb je alles over en het is ook weer niet midden in de nacht. Dus antwoordde ik: nee natuurlijk niet, geen probleem wij zullen er zijn.  

Zaterdagavond ontvang ik een app, mijn jongste zoon. Hij was die dag voorzitter bij een online marathon meeting voor jeugdige verslaafden. Zoals de meesten van jullie weten is mijn zoon verslaafd en al meer dan twee jaar clean. 

Deze coronatijd is voor verslaafden rampzalig en daarom zijn meetings voor verslaafden keihard nodig. Vanwege de coronamaatregelen zijn deze meetings ook niet meer toegestaan. Voor bijna elke verslaafde is dit een ramp, verveling of afzondering is heel slecht en zeker voor jeugdige verslaafden vanaf 12 à 13 jaar tot een jaar of 25 is deze tijd best wel zwaar. Deze online (marathon) bijeenkomsten werden georganiseerd vanuit Rotterdam zuid en waren pas ‘s avonds om een uur of 11 afgelopen. 

Hij is afhankelijk van het openbaar vervoer en appte dat hij pas na 01:00 uur ‘s nachts op het CS van Utrecht zou zijn en dat er dan geen bus of tram meer naar zijn huis in Nieuwegein zou vertrekken. Daarop volgend vroeg hij mij: zou jij me op kunnen pikken en even naar Nieuwegein willen brengen? Als vanzelfsprekend doe ik dat. 

Mmmm, dat wordt een kort nachtje voor je, hoorde ik naast mij. Daar had ik even niet bij stil gestaan, de volgende ochtend om 10 uur moest ik natuurlijk op de verjaardag van mijn kleinzoon zijn. Niets aan te doen, ik heb mijn jongens al jong verteld dat wanneer je niet thuis kan komen om wat voor reden dan ook, laat het mij weten dan kom ik jullie gewoon oppikken.

 Dat soort uitspraken wordt best wel lang onthouden, maar buiten dat heeft hij heeft zijn hele dag besteed aan het helpen van zijn fellows (verslaafden die clean zijn noemen elkaar fellows), dat is iets wat mij elke keer weer trots maakt. Neem van mij aan dat meetings voor verslaafden keihard nodig zijn, dus ergens tussen kwart over één en half twee pikte ik hem op bij het CS. Ik ben snel naar Nieuwegein gereden heb hem daar afgezet en ben weer terug naar huis gereden en om een uur of half drie lag ik weer in mijn bed. De volgende ochtend had Marion de ontbijttafel al klaar zij was wat eerder opgestaan, om half negen kon ik zo aanschuiven, om mij vervolgens door het water van de douche echt wakker te laten worden. Fris en vrolijk vertrokken we met het cadeau onder de arm richting mijn kleinzoon.  

Wanneer je dan dat kleine jongetje ziet rond huppelen vergeet je alles. Hij doet je alles vergeten, de korte nacht, de coronatijd, het gemis van je collega’s, vrienden en familie. Dat kind is een soort toverstaf, hij maakt mijn wereld in elk geval altijd weer vrolijk. 

Mijn zoon deed wat voor anderen en dat maakt dat ik zonder probleem wat van mijn nachtrust inlever. Dat werd allemaal weer beloond door de lach van mijn kleinzoon. 

De korte nacht 

Die had ik niet verwacht

Mijn kleinzoon jarig

Mijn zoon bezig

Hij helpt anderen 

Met veranderen

Hij haalt de laatste trein 

Maar niet de bus naar Nieuwegein

Pa, kan jij mij oppikken

Natuurlijk, al was het even slikken

Al werd het een hele korte nacht

Ik heb hem toch thuis gebracht

Na een paar uurtjes slapen 

Rustig wakker worden en lekker ontbijten 

Op stap met een cadeau voor die kleine man

Zijn lach maakt dat ik er weer tegen kan

Verdriet buiten de apotheek

Voor mijn maandelijkse voorraad ADHD pilletjes moest ik weer naar de apotheek. Het duurde allemaal wat langer omdat er volgens de apotheker het één en ander veranderd was. De deur van de apotheek stond open waardoor ik tijdens het wachten een intens verdriet waarnam. Ik zag een jonge vrouw, vlot gekleed met een gekleurde hoofddoek om haar hoofd. Zij was intens verdrietig en sprak luid huilend. Het enige wat ik verstond was: ‘Als ik tien kilo …… ‘. De apotheker kwam terug met een formulier en uitleg. Ondanks dat het geluid vervaagde had ik meer aandacht voor het verdriet buiten dan de uitleg aan mij binnen.
Het was het verdriet en het beeld wat mijn aandacht trok. De vrouw sprak tegen een man, waarschijnlijk haar vader of begeleider. Hij gaf haar duidelijk de ruimte en dat bedoel ik letterlijk en figuurlijk. Hij gaf haar ruimte door op gepaste afstand te blijven, maar dicht genoeg om er voor haar te zijn. Hij reageerde heel rustig en liet haar, hoe hartverscheurend het ook was, haar verhaal doen. Het deerde geen van beiden dat dit op straat plaatsvond en het was geen ordinaire ruzie. Deze waarneming van mij duurde maar een paar minuten en ik zal het vast mis hebben, maar voor mij was het een schreeuw om hulp.

Het liet mij niet meer los en in de auto gingen mijn gedachten terug naar afgelopen woensdag. Dat was voor mij een heugelijke dag, maar ook een dag die mij aan het denken heeft gezet. Op die dag kreeg mijn zoon die verslaafd is, zijn penning voor anderhalf jaar clean zijn. Het was een openbare NA (Narcotics Anonymous) bijeenkomst. Mijn zoon had mij meegevraagd en natuurlijk deed ik dat. In een groep zoals deze helpen verslaafden zichzelf aan de hand van een 12 stappen programma. Hier zag ik mensen struggelen en vechten tegen de ziekte verslaving. Zij zitten daar om elkaar te steunen en zo nodig te helpen. Het voorval bij de apotheek en mijn bezoek aan de NA doet en laat mij steeds vaker nadenken over hulpverlening op welk gebied dan ook. Er zijn zoveel mensen die tegen iets vechten zonder dat er hulp voor ze is. Ik weet dat ik niet de hele wereld kan redden, maar soms denk ik wel eens: zou ik op mijn zestigste een carrièreswitch kunnen maken? Het meisje, en ik noem het maar haar vader, begeleider, zijn nog niet uit mijn gedachten geweest. Ik wens ze alle hulp toe die ze nodig hebben.

Ik hoorde je hartverscheurende verdriet
Was het een schreeuw om hulp, ik weet het niet
Een paar minuten maar gewoon omdat ik verder moest gaan
Gelukkig was er iemand die om je geeft en bij je bleef staan

Hij gaf je ruimte en bood veiligheid
Dat was mijn indruk, maar een indruk dekt natuurlijk nooit de waarheid
Ik kon je niet helpen, maar ik hoop dat hij het wel kan
Ik wens dat jouw verdriet vandaag ver weg is van….

Van de pijn die je voelde
Van de tranen die over je wang rolden
Van de angst voor het onbekende
Van datgene waar jij misschien voor wegrende

In gedachten wens ik dat jij het verdriet ergens onderweg verloren bent
Dat je roep om hulp gehoord wordt en er geluisterd wordt door iemand die jou kent
Ik zag je knokken en ik weet nog steeds niet waarom en waartegen

Maar laat mij hopen dat jij nu weer kunt lachen, omdat niet hebt gezwegen


Al mijn verhalen zijn te lezen in mijn E-book en kost maar 2,95 je kunt hem downloaden met onderstaande link.



https://www.boekenbestellen.nl/ePUB/toon-de-woordenbende/33927

De nazorg.

Sinds mijn zoon terug is uit de Yes We Can kliniek bezoek ik met enige regelmaat de nazorgbijeenkomsten voor ouders met verslaafde kinderen. Deze bijeenkomsten worden één keer per week gehouden. Wanneer de kinderen na 10 weken uit de kliniek komen, start er voor de kinderen en ouders een nazorg traject. Voor de kinderen duurt dit 10 weken omdat zij ná en tijdens het nazorgtraject op ‘meetings ’terecht kunnen. Voor de ouders is het nazorgtraject voor altijd.
Eigenlijk heb ik die nazorg niet zo hard nodig omdat het met mijn zoon goed gaat. Hij is al anderhalf jaar clean en het gaat goed met hem. Ik ga daar meestal één keer per drie weken heen omdat ik misschien ouders kan helpen waarvan hun kind net uit de kliniek is.
Ik heb gemerkt dat ik ouders die radeloos zijn soms kan helpen. Er kan natuurlijk een tijd komen dat ik de ouders die daar komen zelf weer hard nodig hebt.
Bij thuiskomst, na tien weken in een veilige kliniek, is iedereen vol goede voornemens. De kinderen willen alles toepassen wat zij in de kliniek geleerd hebben, net als de ouders die tijdens de weken dat hun kind in de kliniek zaten, ook begeleid zijn. Kinderen en ouders zijn in die periode heel diep gegaan en hebben de wil om het allemaal beter te gaan doen dan voorheen. In vele gevallen lukt dit, al is het met vallen en opstaan.
Eenmaal thuis gaan de kinderen vaak al dezelfde avond naar een meeting waar verslaafden bijeenkomen. Je merkt als ouder dat de kinderen veel tools en structuur hebben meegekregen in de kliniek. Maar na een tijdje komen de eerste ‘scheurtjes’ boven drijven en de vraag: hoe gaan wij er dan mee om. Ouders beseffen vaak niet dat onze kinderen net als zijzelf een vermoeiende tijd achter de rug hebben. Allereerst de verslavingstijd en daarna het afkicken in de kliniek van verslaving, gewoontes e.d.. Voor mensen die nog nooit met verslaving te maken hebben gehad is dit misschien niet te begrijpen, maar nadat de kinderen uit de kliniek komen, hebben zij vaak een week of tien nodig om bij te komen. Daarna komen ze vaak pas een beetje op gang. Daarom is de nazorg zo belangrijk. Hier komen de ouders bij elkaar onder leiding van een ervaringsdeskundige en kunnen zij er met vragen, problemen, tips of goed nieuws terecht.
Vaak wanneer het even niet lekker loopt denken de ouders dat het helemaal fout loopt. Maar wanneer je rustig naar hun verhaal luistert, valt het meestal mee. Tijdens het vertellen hoor je tussen de regels door hoeveel er eigenlijk wél goed gaat. Juist de zaken die niet goed gaan worden enorm uitvergroot waardoor de dingen die hun kind zo goed doen helaas in het niets verdwijnen.
Wij ouders praten daar over onder leiding van een ervaringsdeskundige en wijzen elkaar ook op de dingen die goed gaan. Het is ‘omdenken’ waardoor je de dingen die wél goed gaan groter kan maken. Er wordt geluisterd naar ouders die dit probleem eerder aan de hand hebben gehad . Zij delen die ervaringen met alle liefde. Hierdoor gaan ouders vaak met een positiever beeld naar huis. Dat laatste is het belangrijkste, het gaat erom dat je samen met je kind weer verder kan bouwen aan een goede verstandhouding en vertrouwen. Ik heb tijdens deze bijeenkomsten veel geleerd en leer elke keer opnieuw weer. Ik heb ook geleerd dat bij het ene kind het kwartje eerder valt dan bij het andere. Ook bij ouders valt dit kwartje niet gelijk. Er zijn kinderen die terugvallen, maar je merkt vaak dat ze toch de tools hebben om te vallen en weer op te staan. Hierom en om duizend andere zaken is het enorm belangrijk dat deze nazorg er is. Wat mij betreft blijf ik elke 3 weken terugkomen om te helpen en te steunen. Niet omdat het moet maar omdat ik het wil.

nazorg is een zorg voor eeuwig
wanneer je dat wilt,anders is het eindig
het gaat over je kind en zijn struggels
het gaat rond en langs de aanwezige ouders

we komen soms boos en gefrustreerd binnen
wat goed gaat is verdrongen, je hebt het alleen over de klotedingen
anderen luisteren en horen dat er best veel goed gaat
we steunen elkaar en beseffen dat over het goede soms te weinig wordt gepraat

wie boos en gefrustreerd binnenkomt, gaat vaak
met een andere blik en kijk op de zaak
weer optimistisch met tips en tools naar huis
thuis gekomen kijk je elkaar in de ogen en weg is de ruis

het is vallen en opstaan voor onze jongens en meiden
maar ook voor de grote sterke vaders en lieve moeders die alleen jouw geluk willen vinden
moet ik op mijn tenen en vooral niet in de weg lopen
nee niet doen, probeer samen de juiste weg te volgen

soms is die weg een mooie rechte weg
vaker geeft deze meerdere richtingen aan en komt het aan op gezamenlijk overleg
soms begrijpen we elkaar even niet en wordt er teveel gezegd
ook dat hoort nu eenmaal bij dit gevecht

Yes I Can
Yes You Can
I always trust in that what we can
thank you, Yes We Can

Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401

Mijn naam is Toon en mijn zoon is verslaafd

Daar moest ik gisteren aan denken, tijdens een N.A. meeting voor verslaafden waar mijn zoon zijn levensverhaal vertelde. Wanneer iemand op een meeting wat deelt begint hij of zij met: ik ben…. en ik ben verslaafd. Er wordt dan door de anderen geantwoord met een hallo gevolgd door het noemen van zijn of haar naam.

Hij vertelde zijn levensverhaal op een heel indrukwekkende manier, ik gloeide van trots.

De reden van mijn aanwezigheid op deze meeting begon met een appje: ‘Pa zullen we samen voetbal kijken?’ Natuurlijk antwoordde ik met ja want er is niets mooiers dan samen met je kinderen genieten van je gezamenlijke voetbal interesses. Even later weer een appje ‘oh shit vergeten, ik zou vanavond mijn levensverhaal vertellen op een meeting’.

Mijn zoon is verslaafd en gelukkig al meer dan een jaar clean. Een van de redenen dat hij clean blijft is het regelmatig bezoeken van meetings. Op zo’n meeting komen verslaafden die niet meer gebruiken bij elkaar. Zij ‘delen’ daar o.a. hun verhalen, hun angsten en belevenissen. Er wordt daar niet geoordeeld of veroordeeld. Ben je teruggevallen en kom je daar weer omdat je gestopt bent en je leven weer wilt oppakken, dan ben je van harte welkom. ‘Fijn dat je er weer bent’ is wat je te horen krijgt. Ook knuffelt iedereen elkaar bij binnenkomst en vertrek van de bijeenkomst, dit is en voelt oprecht en warm. Bij een openbare meeting mag je als niet-verslaafde mee met iemand die de meeting bezoekt. 

Ik heb hem zijn levensverhaal horen vertellen over liegen, bedriegen, manipuleren van ons als ouders en anderen. Bewonderingswaardig was dat hij vertelde over zijn suïcidale gedachten en zijn gebruik wat nog veel erger was dan ik wist. Er waren meer dingen die ik voor het eerst hoorde, maar ik zag ook wat dat met de aanwezigen deed en dat was veel. Het deed mij ook veel dat andere aanwezigen meerdere keren deelden ‘Ik wou dat ik mijn vader of moeder mee kon nemen naar een meeting’. 

Ik ben dankbaar dat ik hier aanwezig mocht zijn en ik had deze avond voor geen honderd mooie voetbalwedstrijden willen missen.

Onderweg naar huis ging de meeting wel duizend keer door mijn hoofd, net als de nazorgmeetings voor ouders die ik regelmatig bezoek. Ook hier zie ik ouders struggelen met het herstel van hun kinderen. Nu heb ik die nazorg voor ouders niet zo hard nodig, maar ik ga erheen om met mijn ervaring als ouder de andere ouders te helpen waar mogelijk. Soms lukt dat door het geven van een tip of maken van een opmerking en misschien heb ik deze ouders zelf ooit weer nodig.

Bij deze N.A. meeting kwam mijn zoon iemand tegen die hem had opgevangen in de kliniek en deze jongen was al snel teruggevallen. Maar nu vertelde hij met trots al een maand clean te zijn. Door dit soort verhalen te vertellen aan ouders waar bij het herstel van hun kinderen niet zo lekker loopt, geef je hoop en vertrouwen en kan je elkaar blijven helpen.

Hou mij te goede ik zou liever hebben gehad dat mijn zoon niet verslaafd zou zijn geweest. Maar de openbare meetings en de nazorgmeetings hebben mijn leven verrijkt.

Hallo ik ben Toon en mijn zoon is verslaafd.

Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401

Lord Huron

In mijn eerdere Woordenbendes heb ik jullie verteld over de verslaving van mijn zoon.

Hij was ooit verslaafd aan wiet en is daar bij YWC van afgekomen. Hij vertelde ons laatst dat hij zijn negen maanden badge ging ophalen. Dit betekent dat hij al negen maanden clean is en dat maakte mij ongelofelijk trots. De dag dat hij mij dit vertelde waren wij op weg naar Paradiso in Amsterdam om naar een optreden van Lord Huron te gaan.

Toen wij daar in Paradiso naast elkaar stonden te kijken naar het optreden schoot mij het volgende binnen:  vlak voor zijn vertrek naar de YWC Clinique zouden wij samen naar het optreden van Lord Huron in Tivoli Vredenburg gaan. Dit ging niet door omdat hij toen van een goede vriendin en tevens zijn maatje een uitnodiging kreeg om samen naar dit optreden te gaan als afsluiting van deze periode.  Hij vroeg mij toen of ik het niet erg vond wanneer hij met haar naar dit optreden zou gaan.

Nu stonden wij daar samen naar Lord Huron te kijken en ik keek naar hem en ik was zo fucking trots. We hadden ’s middags een tijd afgesproken en hij was daar gewoon op tijd. Hij was gezellig en vol verhalen over zijn school, werk en muziek. Mijn gedachten gingen terug naar de tijd vóór YWC en dat gemiste optreden in Tivoli. Ik was zo blij dat ik toen niet mee ben geweest, want dit moment was voor mij onbetaalbaar. Hij stond daar helder en fris te genieten en ik genoot van hem én van het optreden. Vooral van hem, want ik hou net als iedereen heel veel van mijn kinderen en wanneer het met één van je kinderen niet goed gaat, dan doet dat veel met je, meer dan ik ooit had kunnen denken. Tijdens dat optreden heb ik stiekum menig traantje weg gewreven, niet van verdriet maar van geluk.

Hierbij kwam ik tot de volgende Woordenbende waarbij ik gebruik heb gemaakt van teksten van Lord Huron. (I will be back one day)


Je hebt heel lang gerend
JTrying to flee that lifee probeerde dat leven te ontvluchten
But I can’t seem to leave it behindMaar je kon het blijkbaar niet nalaten
Wanna visit the windswept shores of a time beforeWilde je de winderige oevers van een tijd eerder bezoeken?
Ik heb een gelofte afgelegd dat ik je weer zou zien
Op een dag ben je terug en zal ik je vinden

Hier in Paradiso sta je daar ontspannen leunend tegen die pilaar

Heb ik je gevonden in je liefde voor muziek, mooier dan wat je kort geleden verliet

Lord Huron vol met passie en mooie nummers over heden en verleden

Samen aan een colaatje nippend kijkend, bewegend, want dansen leren wij nooit

Ik lees je dromen over de bands die je hier zou willen laten optreden

Voor mij is het verleden voltooid


Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401

Hilvarenbeek

In mijn directe omgeving heb ik te maken gehad met verslaving. Wanneer je te maken krijgt met verslaving gaan jij en je gezin jaren lang door een mallemolen.

In ons geval ging het om een wiet verslaving. Nooit heb ik geweten dat iemand daar verslaafd aan kon raken. Sterker, ik ben altijd een voorstander van legalisatie en van vrije wiet verkoop geweest. Maar wanneer het zo direct je omgeving binnendringt, ga je daar anders over denken. Ik merk dat ik van het vrije markt principe afstap en steeds conservatiever ga denken over de vrije verkoop. Ik heb geleerd dat wiet geen softdrug is, maar gelijk staat aan hard drugs. Geleidelijk neemt het je leven over. Wanneer je met verslaving te maken krijgt, heb je ook te maken met leugens, diefstal, manipulatie en veel verdriet.

Vaak ben je jaren goed bedoeld bezig om een verslaafde in “leven” te houden. Je buigt mee, in het begin een beetje, maar langzaam aan steeds meer en meer. Het vreet je op, je zoekt hulp bij diverse instanties en de hulp lijkt altijd te werken.

 Dat is wat je dan denkt, je vergeet of erger, je ontkent dat je kind verslaafd is. Hierdoor heb je niet in de gaten dat iedereen weer gemanipuleerd wordt. Iedereen wordt met mooie beloften en goede voornemens weer op het verkeerde been gezet.

Dit gaat door tot het water ook bij de verslaafde tot aan de lippen staat. In ons geval liepen de schulden en ellende zo hoog op dat hij zelf met een oplossing kwam. Hij melde zich aan bij Yes We Can, dat was het begin van een bevrijding. Voor hem maar ook voor ons ouders. Tien weken opgenomen in een clinic en pas na vijf weken weer het eerste contact. Daar zag ik gelijk al een groot resultaat. Voor het eerst in jaren zag ik mijn zoon weer nuchter. Er is door hem en ons hard gewerkt aan het herstel. Ja, ook wij ouders moesten herstellen. Op een andere manier dan hij natuurlijk. En ja het was heftig, ook voor ons, maar het heeft ons wijzer en sterker gemaakt.

De bijeenkomst na vijf weken, die Verbindingsdag wordt genoemd, heeft zoveel indruk op mij gemaakt dat ik de dag er na de onderstaande woordenbende heb geschreven.

 Hilvarenbeek                                                                
Dat wat binnen besproken blijft binnen en verlaat het terrein niet
In Hilvarenbeek zijn de verhalen zo groot, indrukwekkend en niet zonder verdriet
Verdriet van kinderen en ouders
Recht tegenover elkaar zittend en kijkend in elkaars ogen
Kinderogen die nu fris helder de wereld in kijken en er zijn mogen
Niet meer flets langs je heen kijkend met een oneindige blik
Wel met tranen, vertellende tranen, verschonend met soms een kleine slik
Zachtjes pratend, soms te zachtjes van schaamte en het is voor de eerste keer
Moeders en vaders spreken soms voorzichtig over het gedrag van weleer
Het één en ander wordt niet meer getolereerd
Onze kinderen, zij vertellen huilend, oprecht en met spijt gelardeerd
Kind wat heb je allemaal voor je kiezen gehad, pesten, scheiden, niets doet meer pijn
Geheimen worden gedeeld, geen mooi maar een bikkelhard geheim
Er wordt veel opgebiecht, je hart staat even stil, is dit echt?
In onze hoofden ontstaat een gevecht, tegen tranen voor liefde en nuchter verstand
Wat is er in al die jaren toch veel op onze wederzijdse bordjes beland
Codependency een woord dat veel valt bij ouders en kinderen
Met excuses die het woord versterken en misschien wel hinderen
Met aan het eind, onze kinderen, die naar boven gaan met een mooie lach
Wij ouders gaan trots naar huis aan het eind van een mooie dag
Onze kinderen geknuffeld, vastgehouden en hun warmte weer eens gevoeld
Dank je YWC zo was de dag toch bedoeld?
Ik heb mij weer gelukkig gevoeld

Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401