Demente moeder en corona

Gisterenochtend tijdens een Teams overleg vertelde een collega over zijn demente schoonmoeder die het vanwege corona niet lang meer zou maken. Hij vertelde hoe moeilijk het al was om zonder corona contact te maken en hoe moeilijk het is om nu ook niet bij haar te zijn. Aan het middagoverleg nam hij niet deel, zijn schoonmoeder was al overleden. 

Wazig kijkt zij de wereld in

Herkent niemand van je gezin

Wat haar ogen zien kan je niet verzinnen 

Je komt niet altijd bij haar binnen 

De deur staat wel open en een enkele keer 

Soms heel even, herkent zij je weer 

Een lach van vijf seconden zal jullie binden

Daarna kom je niet meer binnen

Corona viel haar laf aan

Hierdoor kwam zij alleen te staan

Haar laatste lach en heldere ogen vertellen mooie dingen

Alsof zij zegt: ik ben je niet vergeten hoor, kom maar binnen

bij deze ziekte lijden er twee

Op een avond kreeg ik een berichtje dat het met een vriendin niet goed ging. Zij was ernstig ziek geworden. Gelijk nam ik contact met hen op, en vervolgens ben ik snel bij ze langs gegaan. Dat was de eerste keer, zij zag er goed uit en beiden waren ze optimistisch. Zij waren bezig met de reguliere geneeskunde maar ook met alternatieve geneesmiddelen. hij plukte elke dag paardenbloemen voor haar. Vervolgens trokken ze thee van de wortels. Zij wist dat ze niet meer zou genezen maar wilde wel zo lang mogelijk doorgaan met het leven.
 Een week later vertrok ik voor een vakantie naar Spanje. En voor ik vertrok schreef ik een persoonlijk gedicht voor ze om aan te geven dat ik ze niet zou vergeten en om te zeggen wat zij voor mij betekenen. Kort daarna kreeg ik een berichtje dat zij toch wel hard achter uit ging. Dat deed mij veel pijn, temeer ik drie weken vakantie aan het vieren was en er niet bij zou kunnen zijn als het eventueel mis mocht gaan
Tijdens mijn vakantie hield ik regelmatig contact. En steeds ging het wat minder. Na mijn vakantie ben snel ik naar hun toe gegaan. Daar aangekomen lag zij op bed, vrolijk en voor zover mogelijk monter. Ik kuste haar op haar wang, en het eerste wat ze zei was ik zweet en zie er niet uit. Meid  dat valt best mee zei ik, natuurlijk was ze veel afgevallen maar ze doet nog steeds haar best om er goed uit te zien. Ik heb wel pijn hoor vertelde zij mij, maar het is dragelijk met de medicijnen die ik krijg. Ik slaap steeds meer en ik kom bijna mijn bed niet uit, maar ik voel mij nog redelijk goed. Ook vertelde zij dat ze niet bang was voor de dood. Ach, zei ze met de nuchterheid die haar altijd heeft gekenmerkt, je doet je ogen dicht en slaapt rustig verder. Na een klein half uurtje werd ze erg moe en ging ik met hem op balkon zitten.
Hij was verdrietig en keek enorm op tegen een toekomst waarin hij alleen zal zijn. Wij praten nog een tijdje verder, en op een gegeven moment vroeg hij aan mij, Toon wanneer je hier een keer wat over wilt schrijven, schrijf dan op dat bij deze ziekte er altijd twee lijden. Hij had dit niet tegen dovemans oren verteld. En nog dezelfde avond schreef ik het volgende.
 
Hij huilt en zegt: bij deze ziekte lijden er twee
Zij lijdt ondragelijke pijnen en hij lijdt met haar pijnen mee
Hij zorgt voor haar met al zijn liefde, zij praat over een toekomst vol slaap met mooie dromen
Zij is niet bang voor de lange slaap, nee, ik doe gewoon mijn ogen dicht en laat het op mij afkomen

Hij doet zijn best om haar pijn te verzachten
Maar niemand, echt niemand weet zijn van zijn pijnlijke gedachten
Hoe moet het nu en hoe moet het later, zijn gedachten ze doen zo’n pijn
‘s Avonds als zij slaapt voelt hij hoe alleen hij straks zal zijn

Elke dag slaapt ze langer, zegt hij, alsof ze mij laat wennen aan de gedachte van alleen
Alleen de hond, alleen de tv, alleen zonder haar, het is zo intens gemeen
Maar zij zijn nog samen, ook al komt zij bijna niet van haar bed
Samen praten zij, of luisteren zij naar hun muziek, muziek die nooit mag eindigen

Zij sluit even haar ogen, zal ik straks slapen zonder geluid en kan ik slapend zingen?
Hij sluit zijn ogen en kijkt naar vroeger en ziet haar dansen, zingen en lachen
Zij is jong en oogverblindend mooi, hij zo trots omdat hij haar naar huis mag brengen
Voor altijd, in voor- en tegenspoed knokken zij samen het leven door

Samen gelukkig zijn, samen werken in hun eigen bedrijf, daar gaan zij voor
Samen gestreden voor de toekomst, straks niet meer dan een verleden
Hij zal alleen de toekomst in gaan en die tijd in zijn eentje besteden
Maar ook in de toekomst zijn er vrienden die om hem geven

Zij zijn verdrietig om haar, maar zullen dat niet toegeven
Omdat zij er altijd onvoorwaardelijk voor hem is geweest
Slaap fijn en droom de dromen die je iedereen zou willen wensen, maar jezelf het meest
Hij is niet alleen, jij op zijn schouder, wij om hem heen alsof het altijd zo is geweest
Bij deze ziekte lijden er twee
Maar nu lijd ik zeker mee 


Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401


De Weegschaal

In korte tijd zijn er in mijn omgeving twee mensen overleden. Nu zal je zeggen, joh dat gebeurt vaker, maar in dit geval zijn het bijzondere mensen. De eerste kende ik persoonlijk niet zo erg goed, het was iemand uit de vriendenkring van mijn vriendin. Ik heb hem één keer mogen ontmoeten, een bevlogen man waar ik gelijk een goed gesprek mee had doordat hij heel bevlogen over zijn ziekte blogde en door de verhalen van mijn vriendin en haar familie. Een man die nog veel te doen had en nog midden in het leven stond.

De tweede was een vriendin van mij, ik ken haar een jaar of vijfendertig. Samen met haar man hebben ze best wel roerige jaren meegemaakt, zowel zakelijk als privé. Zij vielen misschien wel hard en soms keihard. Elke keer weer stonden zij op en gingen weer verder. Uiteindelijk werd zij na al die jaren van vallen en opstaan ernstig ziek en is zij afgelopen week overleden.

Ik ben zelf overtuigd atheïst en misschien trap ik sommige mensen op hun tenen. Mocht er een hogere macht in wat voor vorm dan ook bestaan, dan heb ik nog wel een appeltje met hem te schillen. Ik begrijp dit niet en als die hogere macht dan staat voor liefde en geluk dan ben je voor mij geestelijk gestoord wanneer je geliefde mensen op veel te jonge leeftijd uit hun omgeving weghaalt. Mocht er niets zijn, zoals ik geloof, dan heb ik helaas maar te accepteren dat dit een fout van de natuur is. Neemt niet weg dat dit soort gebeurtenissen mijn hele leven al de vraag doet stellen: waarom nou?

De weegschaal aan het eind van een dag
Hij heeft gewogen en beslist wie er blijven mag
Hij positief in het leven en een mooi mens
Had nog een Tour voor het leven als wens
Maar die weegschaal besliste anders
Weg motivator, weg reiziger, weg vader
Te licht of te zwaar gewogen?
Door wie is dit beslist, het had niet gemogen

Steeds wordt er gewogen, de weegschaal is niet geijkt
Zij is aan het strijden, maar strijden heeft haar nooit verrijkt
Altijd gevochten voor een rechtvaardig leven
Soms zat het mee, soms erg tegen
En nu begint deze weegschaal haar te wegen

Hij knokt voor haar, hij haat de weegschaal
Hij houdt van haar, samen zijn zij één verhaal
Waarom dit boek verscheuren, het is zo spannend
De weegschaal, hij steekt hem het liefst in brand
Maar er wordt gewogen, dan zijn wij weer door verdriet overmand
Welke lul weegt nu iemand voor een rit naar de andere kant

Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401

Even naar de dokter


Maandagochtend 5 februari dit jaar en ik ben al een paar dagen niet zo lekker. Ik heb wat druk op de borst, maar het zit rechts dus kan het mijn hart niet zijn. Voor de zekerheid ga ik toch maar naar de dokter, ik loop er even langs want digitaal zitten zij al vol. Uit ervaring weet ik dat als je zelf even langs loopt, er altijd wel ergens in de week een plekje te vinden is.

Bij de huisartsenpraktijk aangekomen word ik geholpen door de altijd vriendelijke doktersassistente. Kan ik deze week nog ergens terecht? Ik ga even kijken, antwoord ze turend over haar scherm. Donderdag half drie, is dat goed? Perfect, antwoord ik.
Waar is het voor, vraagt de assistente? Ik heb wat druk op mijn borst, zeg ik nonchalant. Meteen verandert de vriendelijke assistente in een strenge meesteres. Wát zegt u? Eeuuu wat druk op de borst, zeg ik nu wat aarzelend. Dan ga je direct naar de dokter, commandeert ze met een blik die net niet dodelijk is.

De huisarts stelt uitgebreid vragen en onderzoekt mij. Mmm, ze twijfelt zichtbaar. Ik stuur je voor de zekerheid toch maar even naar de Eerste Hulp Cardiologie. Heb je iemand die je er heen kan rijden? Ja, mijn auto, antwoord ik gevat. De arts vindt mij niet lollig. Ik bedoel zegt zij vermanend, dat iemand je moet brengen. Ik lieg dat ik mij wel laat brengen door mijn zoon. Ja daag, jij twijfelt en zelf denk ik ook dat er weinig aan de hand is, dus ik rij lekker zelf.

 Aangekomen in het ziekenhuis loop ik op mijn gemak naar de hartafdeling en geef de meegekregen verwijsbrief af. Loopt u maar mee, zegt een vriendelijke cardioloog. Hij begeleidt mij naar een bed. Moet ik niet fietsen? vraag ik. Nee, dat doen wij niet meer, zegt hij. Hij legt mij aan de monitor voor een hartfilmpje en zegt dat ze nog langskomen om bloed af te nemen en voor het maken van een hart/long foto.

 Zie je wat aan dat hartfilmpje? vraag ik aan de cardioloog. Tot nu toe ziet het er goed uit, antwoordt hij. Dus ik wandel hier straks gewoon weer weg? Dat kan ik je niet toezeggen, antwoordt hij. Ik hoor wat ik wil horen en app vast naar het thuisfront dat er weinig aan de hand is.

Niet veel later komt er een meisje binnenrijden met een soort van robot. Dag mijnheer ik kom een hart- longfoto maken. Krijg de kolere denk ik, ik hoef niet eens het bed uit voor die foto. Er wordt dikke metalen plaat achter mijn rug geplaatst en even later is de foto gemaakt. De arts kan hem nu gelijk bekijken, zegt ze.

Een uurtje later komt de cardioloog weer langs, de bloedwaarden zijn bekend. Ik zit al naast mijn bed om mijn schoenen aan te trekken.

Wij gaan u opnemen zegt hij. WAT? En je zei…. nee, corrigeert hij mij, wij moesten eerst nog de bloedwaarden afwachten en die geven aan dat u een hartinfarct heeft gehad. En nu? Ik krijg uitleg van wat er verder gaat gebeuren, het dringt nog niet door en ik merk dat ik mijn veters nog steeds vast houd.

Ik leg mij snel neer bij de situatie en ga over tot de order van de dag. Ik bel het thuisfront, ze schrikken allemaal en voor ik het besef staan ze aan mijn bed. Iedereen waar ik van hou is er, dat is dan wel weer een prettige bijkomstigheid.

Ik lig op de hartbewaking. Ik krijg meteen overal plakkers op mijn borst, die weer aan de hartmonitor gekoppeld zijn. Daarna komt er een verpleegster de bloeddruk opmeten en vertelt meteen welke medicijnen er naar binnen gepropt gaan worden. Van tere zieltjes houden ze daar niet en je krijgt meteen te horen dat je deze medicatie levenslang moet innemen. Je zou het er van aan je hart kunnen krijgen. 

Vastgeplakt aan de hartstickers merk ik dat ik nog geen meter bewegingsruimte heb. Ik vraag aan de verpleegster: als ik naar het toilet moet of even een stukje wil lopen, kan ik die draadjes dan even los maken? Zij kijkt mij aan, bestudeert mij en lijkt te denken: nee hij is niet echt debiel. Zij kan een diepe zucht nog net onderdrukken en begint rustig en vriendelijk uit te leggen dat ik op de hartbewaking lig en dat het niet de bedoeling is om uit bed te stappen. Maar als ik morgen moet douchen dan? Haar blik zegt genoeg. Ik zwijg.

 

De film over mijn hart
Gisteren is de auditie voor de opname van mijn hart gestart
De scene van die film eindigt met een opname die mij niet bekoort
Een bloedige scene van een bloedprop, die de doorgang verstoort
 

Vastgebonden op bed met kabels op de huid
De kamer op slot, het bed mag je niet uit
Kijkend naar links en naar rechts zie ik nergens een reddingslijn
Een grote vent komt binnen met medicijnen voor mijn welzijn

Ik verzet mij, ik lig vast en hij is sterker, dit werkt dus voor geen meter
Krijg toch de kolere denk ik en langzaam voel ik mij beter
Deze film is helemaal geen auditie maar de harde werkelijkheid
Ik verzon een film die schrik verandert in aardigheid

Ik ga verder alsof er nooit wat gebeurd is
Dagelijkse medicijnen voorkomen een herhaling van deze gebeurtenis
Mijn leven is zo mooi dat het toch niet kan worden herschreven
Hartje tik maar lekker door, want ik hou zo van dit mooie leven

Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401

Adhd moment

Adhd moment
Een gedachte over het moment
Een gedachte over het vorig moment
Tegelijkertijd een gedachte over het komend moment
In één keer bezig met het eerste moment
Elk moment een gedachte over een ander moment
Elk moment wel vijf keer een nieuw moment

Iets onthouden lukt wel voor een moment
Dat kan goed gaan, maar raak er niet aan gewend
Elk dag regelt het hoofd wat anders
Die mallemolen met gedachtenradartjes
Er is geen peil op te trekken
Alleen een pilletje zal werken
Dan is er maar één moment
En daarna pas een volgend moment

Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401

Slijtage van het benul

Tijdens een etentje met een goede vriend, vertelde hij over zijn overleden moeder. Zijn moeder was voor het overlijden aan het dementeren. Alleen gaf zij er een andere betekenis aan. Wanneer mijn moeder het over dementie had vertelde hij, dan zei ze “ik lijd aan slijtage van het benul”.

Het liet mij niet meer los. Het was zo’n mooie beschrijving van dementie. Daar moest ik gewoon wat mee doen. Stel je toch eens voor, je wordt ouder, je kinderen komen langs en vragen: hoe is het nu, ouwe? Je zegt dan: ah jongen wat slijtage aan heupen en de knieën en verder nog wat slijtage van het benul. Geweldig toch? De ziekte wordt er niet minder om, maar het klinkt zoveel minder en bijna vrolijk. De combinatie van zijn verhaal en mijn fantasie heeft mij gebracht tot het volgende korte gedicht.

Slijtage van het benul

Ik lijd aan slijtage van het benul, vertelde zij
Dementie klinkt negatief, want mijn gedachten zijn vaak nog vrij

Wanneer het tijdelijk anders is, dan is mijn benul even van de leg
Ik heb geen idee van tijd, omgeving of mensen om mij heen, alles om mij heen lijkt dan even weg

Met één vingerklik, ben ik weg en daar waar ik niet wil zijn
Ik weet  niet of ik hier hoor en ik weet ook niet wie jij bent, heb je wel goede bedoelingen met mij? Ben ik angstig? Geen idee. Misschien voel ik mij juist fijn?

Met een zelfde vingerklik ben ik weer terug, dan weet ik weer wie je bent en voel ik mij veilig
Die momenten koester ik, dan wil ik bij je zijn en houd ik je vast, heel stevig

Slijtage kan snel gaan of heel langzaam
Maar slijtage van benul maakt iets engs soms aangenaam

Dit is één van de vele Woordenbendes uit mijn bundel ‘Toon de Woordenbende’

Dit boek is te bestellen bij: 

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/9789082992106


Van schilderij naar mooi gebaar



Welkom op mijn eerste blog  “De woordenbende van Toon”  In dit blog wil ik regelmatig starten met een korte inleiding dat leidt naar een gedicht, proza of hersenspinsel. Het is mijn bedoeling  deze verhaaltjes en gedichten in een boekje uit te brengen.  Ik ontvang graag opmerkingen van jullie,  positief of negatief, het is allemaal welkom. Daar hoop ik dan weer van te leren. En delen wordt erg op prijs gesteld. Ik wens jullie veel leesplezier met mijn eerste bijdrage.




Een uitnodiging voor een kunstveiling met een goed doel. De uitnodiging is verstuurd via Whats App, Facebook, Twitter, instagram en eigenlijk alleen niet via de post. Het verwondert mij nog steeds dat de postbode ook bij belangrijke boodschappen al is uitgeschakeld.

 De plaatjes op de uitnodiging maken mij bij voorbaat al hebberig. Alleen de aangekondigde start prijzen voor deze veiling doen mij vrezen dat ik weer met lege handen huiswaarts ga keren.

Maar goed het is mooi weer, en het is ook leuk om naar mooie schilderijen te kijken. De veiling wordt georganiseerd in een mooie en grote tuin en tot mijn verrassing staan er ook een aantal schilderijen opgesteld voor een vaste prijs en nog leuker de prijzen vielen binnen mijn beperkte budget.

 Als een hongerige wolf duik ik boven op de schilderijen. Ik wil ze allemaal hebben, maar ja dat beperkte budget dwingt je dan toch tot een keuze. Ik kan er helaas maar één kopen.

Ondanks het vele moois maak ik snel een keuze het wordt de lezende vrouw. Ik doe snel zaken en vijf minuten na binnenkomst ben ik een mooi schilderij rijker.

Door het snelle beslissen kan ik rustig rondlopen zonder keuze stres, genieten van de zon en gezellige aanwezigen. De veiling gaat moeizaam van start maar uiteindelijk wordt alles toch verkocht.

 Het is mooi om te zien dat er altijd mensen zijn die tijd, materiaal, en allerlei andere middelen in zetten om een ander die je nu wel of niet dierbaar is te helpen. En dat gaat over jong en oud. Iedereen is even enthousiast bezig om de dag te laten slagen.  En dat laatste is gelukt, ik ben trots op de organisator en al die mensen die hem geholpen hebben.

 Mijn doel in het leven is om anderen daar waar ik kan te helpen. Ik doe dat net als iedereen op mijn eigen manier. Nu heb ik gekozen voor de makkelijke manier door het kopen van een mooi schilderij. Maar ook in mijn hele directe omgeving ben ik aan het helpen en daardoor zie ik ook anderen die hulp nodig hebben. Die hulp kan bestaan uit alleen maar aanwezig zijn en te luisteren. Je leert begrip te krijgen voor mensen en situaties waarvoor je eerder geen begrip hebt gehad. En dat is de grootste winst die er te behalen valt.

   

Van schilderij naar mooi gebaar

Strak tegen de muur, zittend en lezend, het is een boek zonder titel

In een rode jurk, mooi vallend over je oosterse vel

Jij bent een opvallende aanwezigheid in mijn slaapkamer

Altijd  aanwezig maar verschiet niet wanneer zij binnenkomt, die ander!!

Die ander, is mijn vriendin, dat interesseert je niet

Iedereen kijkt naar je, alsof niemand een vrouw ooit lezend ziet

Door niets en niemand wordt jij afgeleid

Ook niet van de zon die voorzichtig naar binnen kijkt

Eén hand onder het boek, stiekem en ondeugend zwaaiend met je vrije hand

Ik ben blij met je en zonder schuldgevoel zorg ik dat jij in de slaapkamer belandt

Er wordt geen woord gewisseld, een gesprek is onmogelijk en toch raakt je mijn hart

Het hart geraakt door je schoonheid en de liefde waarmee jij op het doek bent gekwakt

De vele kleuren op het doek, strepen en vegen waaruit jij bent ontstegen

Gekocht, omdat ik van je schoonheid geniet en er zo geld voor onderzoek wordt verkregen

Jij zorgt er mede voor dat er steeds meer mensen gaan winnen

Samen met al die renners die met hun fiets voor geld bergen gaan beklimmen

Nee, geen profs die voor het geld de tour de France uit rijden met hele snelle tijden

Maar voor een dag zoveel mogelijk tegen die verrekte berg oprijden

Gevochten voor knokkers, die niet opgeven, schenken zij alles waarvoor ze gestreden hebben.

Verliezers bestaan niet, elke renner over de streep is een winnaar

En voor mij is het zonneklaar

Het kopen van jou schoonheid was zeker geen loos gebaar

Kolere waren wij altijd maar zo goed voor elkaar

Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op: