De platenbak en de brief

Vorige week belde mijn zoon: Pa, ik kan mijn hoeveelheid LP’s niet meer kwijt. Ja, je leest het goed mijn zoon van 25 heeft het over LP’s. Terwijl ik hypermodern mijn muziek op Spotify beluister, tilt hij een naald op en draait hij halverwege de LP om. Elke LP wordt secuur door hem afgestoft en dan pas afgespeeld. Ik snap daar niets van, want waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan. 

Maar dat gevoel verdwijnt tijdens het draaien van Pink Floyd, The Stones, Jim Morisson, Nirvana of Jimmy Hendrix. Hij kent alle verhalen van deze artiesten en vertelt daar vermakelijk over

In het grote klaslokaal waar hij woont heeft hij twee grote banken staan. Meestal strekken wij ons dan uit en gaan liggen luisteren, zeker in deze tijd heb je niet meer nodig. Maar goed er moest een platenbak komen. Misschien ken je dat nog wel, zo één die ook in platenwinkels staan en waarachter je op je gemak door de LP’s kan ‘bladeren’.

Gisteren was mijn vrije dag en gingen wij samen op tijd naar Hornbach waar het gelukkig nog niet druk was. Voor we begonnen werd er eerst een bakkie gedronken en tijdens deze eerste van vele pauzes las ik even mijn mail door. 

Een mail met een persoonlijke brief aan mij gericht. Nieuwsgierig als ik ben begon ik deze brief meteen te lezen. Jaja, ik ben een grote jongen maar hier werd ik stil van. 

Het begon met ‘Lieve Toon’, nou zo’n lieverdje ben ik niet hoor, dacht ik en ik las verder. 

Dan lees je dat er van mijn verhalen genoten wordt en je leest het goed, er zelfs naar uitgekeken wordt. Mijn zoon keek mij tijdens het lezen aan en vroeg: ‘Pa, wat ben jij stil, is er iets ergs gebeurd?’ ‘Nee jochie, maar er is wel iemand die mij niet zo goed kent en mij toch weet te ontroeren.’

Ik ben een grote man, maar regelmatig merk ik dat ik maar een klein hartje hebt. Even zuchten en verder lezen en dan merk je dat tekst en gevoel niet altijd goed overkomen. In mijn laatste stukje poëzie kwam ik treurig en boos over. Dat was eigenlijk niet de bedoeling, want ik ben bijna nooit boos, ik ben eerder een soort van blij ei. 

Ik weet niet of jullie wel eens van het woord ‘schenden’ gehoord hebben, oude Utrechters deden dat veel. Het is even (soms grof) reageren op iemand of een situatie, maar altijd eindigen met: ‘aaahhhh het is een goed jochie’ of ‘aaahhh dit gaat ook weer voorbij’. 

Ik ben de corona soms goed zat, maar als ik zie wat wij ervoor terug krijgen maakt dit mij oprecht gelukkig. Ik geloof in het goede van de mens en dit werd o.a. bewezen door deze briefschrijfster die mij deze lieve en oprechte brief schreef. Mede door deze brief hebben wij gisteren zonder al te veel problemen een mooie platenbak in elkaar getimmerd. 

Lieve mensen, laten wij op deze manier doorgaan. Blijf genieten, elkaar opbeuren en helpen, dat heeft mij gisteren vleugels gegeven. 

De bouw van een platenbak

Even zitten op je gemak 

Muziek, Joe Cocker met The Letter 

Een brief, mijn hart slaat even over

Letters klinken anders dan bedoeld

Met muziek wordt het beter aangevoeld

Joe zingt ‘The lonely days are gone’

Ooit vraag je ‘Weet jij nog hoe corona begon?’

Het Top 2000 Café


Mij gaat dat niet meer gebeuren. Dit ging er door mijn hoofd toen ik online geen kaarten voor het Top 2000 Café kon krijgen. Ik zag mij alweer staan in lange rijen voor kaartjes. Minimaal een uur sta je daar voordat je eindelijk de kaartjes hebt en vervolgens mag je dan weer vijf uur wachten om een half uur naar binnen te mogen. Ja, je leest het goed: één half uurtje. Daarna word je weer vriendelijk verzocht om naar buiten te gaan.

Ik hoor je al roepen, welke malloot doet dat nu, nou ik dus en vele, vele anderen. Vorig jaar zou ik samen met mijn vriendin en zoon gaan. Wijs geworden door de voorgaande jaren zat ik om acht uur in de auto om naar Hilversum te rijden. Ik parkeer altijd in een woonwijk en loop het laatste stukje naar het Mediapark toe. Daar aangekomen zag ik al een behoorlijke rij met Top 2000 fans staan. Gelukkig bestaat die rij uit gezinnen, vriendenclubjes, enz. Een lid van die groepjes bestelt de kaartjes, deze kaartjes moet je ter plekke op je kleding plakken, zo wordt zwarte kaartverkoop voorkomen.

 Maar ik was alleen en ik moest toch drie kaartjes hebben. Na een een klein half uur was ik aan de beurt en kon ik kaarten krijgen voor een uurtje of zes later. Toen ik mijn beste pokerface drie kaarten bestelde, vraagt de mevrouw achter de kassa bij wie ze opgeplakt mogen worden. Doe maar op mijn mouw, bluf ik. Nee mijnheer, deze kaartjes moeten bij iedereen persoonlijk op de kleding geplakt worden. Gelukkig was het echt zeikweer, het viel met bakken uit de lucht en dat was mijn redding. Met een zorgelijk gezicht vertel ik de mevrouw dat ik mijn kinderen naar binnen had gestuurd vanwege de regen. Toevallig stonden er een paar kinderen achter het raam te zwaaien naar iemand. Ik wijs ze aan en zeg: kijk daar staan ze. Zij moest een beetje lachen om deze zorgelijke vader en plakte de drie kaartjes op mijn mouw.

Ik ben vervolgens op mijn gemak naar huis gereden en heb thuis lekker ontbeten. Vervolgens hebben de halve wereld laten weten dat we om vier uur in het café aanwezig waren, zodat iedereen ons op TV kon zien. Aangekomen in het café hadden wij nog geen stap over de drempel van het café gezet  of BAM! Een camera op onze snufferd. En ja hoor, een paar minuten later stromen de appjes binnen met foto’s van ons op TV. Binnen in het café heerst er een heerlijke ’thuiskomen’ sfeer en al kom je maar voor een half uurtje ‘thuis’, daar wordt nooit moeilijk over gedaan. Je hebt korte maar gezellige gesprekjes met totaal vreemden en luistert naar de muziek van dat half uur en kijkt naar de dienstdoende DJ, maakt foto’s en na afloop zwaai je even en loopt met een tevreden gevoel weg. Voor mij is dit het ultieme kerstgevoel.

Dat was dus vorig jaar, ik had mij voorgenomen het dit jaar veel slimmer te doen. Om zeven uur ging wekker af, en om half acht zat ik al in de auto. En ja hoor, ik kom daar aan en geen, ik herhaal geen rij. Mmmm ik weet niet of dat handig is dacht ik nog, want het thuisfront ligt nog lekker op bed. Ik maak me niet druk en vraag een kaartje voor het café met de gedachte dat dit ook weer een kans is op een extra half uur. De vriendelijke mevrouw vraagt of ik een extra half uurtje wil. Nou dat wil ik wel en ik ben heerlijk in mijn eentje in het café gaan zitten.

Ik schuif aan bij een hoge tafel en zit daar op mijn gemak. Tegenover mij zit een iets dikkige Tukker. Ik ben hier al vanaf kwart voor vijf, zegt hij. Ik kijk hem onderzoekend aan en vraag of hij geen bed heeft of zo. Nee, vertelt hij, ik kon online alleen nog maar kaartjes voor vijf uur krijgen en die heb ik maar genomen. Hij gaat verder met vertellen: ‘Het voordeel is dat ik tot half tien mag blijven zitten omdat het nog niet zo druk is en ik ben net ook nog geïnterviewd’ Hij glom van trots.

Ondertussen geniet ik van het Top 2000 café en het was anders dan alle voorgaande keren, niemand wist dat ik er was, dus ook geen appjes van: ik heb je gezien met de bijbehorende beeldschermfoto’s. Intussen stond de Tukker op, ‘Ik ga maar eens op huis aan’ zei hij in onvervalst dialect. Pfffftt je zou maar Tukker zijn, dacht ik. Ik ben zo blij en trots op mijn Utrechtse roots, ik vind een ander dialect maar niets, maar dat zal andersom ook wel zo zijn.

Het was gek en anders in het café maar toch vertrouwd, op de plek van de Tukker komt een vrouw zitten. ‘Mijn jongens staan daar’, zegt ze om het gesprek beginnen, ‘daar heb ik allemaal geen zin in, gaat zij onverstoord verder, ik zit liever’. Trots als iedereen begint zij te vertellen dat het niet de eerste keer is dat ze hier is. Nee hoor, ik kom hier al vanaf 2009. Niemand wil hier als een ‘groentje’ overkomen merk ik, zij heeft dit uur uitgekozen omdat er maar liefst drie favoriete nummers worden gedraaid. Dat doe ik elk jaar en de ene keer moet ik dan vroeg komen een ander jaar weer laat. Ik ben ook wel eens ‘s nachts geweest en mijn jongens gaan gewoon mee.

Het uur vliegt om en ik ga maar eens kijken wat de wachttijd is, deze is ondertussen opgelopen naar een uur. Maar een uur is niet genoeg en ik loop maar wat rond om naar alle mensen te kijken en ik kom tot de conclusie dat het Top 2000 evenement staat voor gezelligheid, vriendelijkheid en vrolijkheid. Deze drie ‘-heiden’ maken deze week tot een uniek feest wat thuis gewoon verder gaat, want je hebt de TV met live streaming de hele dag aan staan.

Na een klein uurtje is de wachttijd op gelopen naar twee uur. Ik besluit dat ik nu die drie kaarten maar moet gaan kopen. Tijdens het wachten in de rij kijk ik wie van de twee medewerkers het minst moeilijk is. Ik besluit dat de jonge jongen mij de minste moeilijkheden gaat opleveren. Ik had mazzel, want op het moment van kopen komt er net aflossing binnen en dat gaf een beetje chaos. Hij geeft mij snel de drie kaartjes die ik op mijn vest plak. Ik loop vrolijk weg en ik bel voordat ik naar huis ga eerst mijn vriendin wakker zodat zij klaar staat als ik thuiskom. De tijd is redelijk krap en een kwartier na mijn thuiskomst vertrekken wij weer richting Hilversum. Mijn zoon woont daar en die komt rechtstreeks. Tien minuten voor tijd komen wij daar aan, mijn zoon staat daar met een LP van The WHO in zijn handen, die had hij net gekocht. Vrolijk stappen wij het café in en omdat de halve wereld weer op de hoogte was van ons bezoek, stroomden de appjes met foto’s vrolijk binnen. Mijn zoon loopt op iemand met een T-Shirt van The WHO af en laat trots zijn LP zien. Beiden lachen en praten wat met elkaar. Het is zoals het moet zijn, alles klopt weer en na een halfuur vertrekken we zwaaiend en hopen volgend jaar weer terug te komen, al is het maar voor een half uurtje.

Het Top 2000 Café, elk jaar trekken er duizenden muziekpelgrims heen

Elke pelgrim krijg een sticker over zijn kledingstuk geplakt, je mag erin maar niet meteen

Uren wachten terwijl je geniet van beeld en geluid, of je loopt even door Hilversum heen

Vlak voor je binnenkomst sta je ongeduldig te trappelen, je wilt naar binnen net als iedereen

Eenmaal binnen ken je niemand, maar je spreekt ze bijna allemaal

Niemand komt voor het eerst en vertelt je graag zijn verhaal

Liefhebbers van muziek, die genieten van gezelligheid

Liefhebbers van muziek die genieten van vriendelijkheid

Liefhebbers van muziek die genieten van vrolijkheid

Ook voor liefhebbers is het na een half uur het einde van de toegewezen tijd

Je zwaait naar iedereen en niemand vind het gek dat je nu al vertrekt

Buiten wordt het gevoel van ultiem geluk versterkt

Volgend jaar is er weer zo’n ultiem half uur

Je bekijkt de foto’s van TV genomen afkomstig van een half uur ‘vriendengegluur’

Thuis staat de Top 2000 continu aan

En ‘s nachts weet je niet na welk nummer je naar bed moet gaan

Over een maand ben je alles vergeten, het leven gaat weer door

Maar in december volgend jaar sta ik gewoon weer in die heerlijke rij hoor

Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401

Oerol en de Weduwen

 
Dit jaar ben ik voor het eerst op het Oerol festival. Aangekomen op het mooie eiland Terschelling verbaas ik mij over de enorme hoeveelheid fietsers. Als Nederlander ben je best wel wat gewend en in Utrecht wordt er ook best veel gefietst. Maar dit sloeg alles. Overal waar je rond reed kwam je hordes fietsers tegen, het maakte niet uit op welke tijd je over het eiland fietst, je blijft er over struikelen.
Daarnaast kan je op Oerol genieten van alle vormen van kunst. Zoals dans, straattheater en muziek. Op de volle terrassen word je regelmatig verrast door diverse vormen van straattheater.
Op onze eerste dag kwamen wij terecht op een camping met een hele kleine kantine waar de Weduwen optraden. Wat een geweldig gezelschap is dit. Heerlijke liederen variërend van smartlappen tot lekkere meezingers, waarbij het publiek ook betrokken wordt. Ook ik was daar het “slachtoffer” van.
Maar wat heb ik genoten van deze groep in een veel te kleine kantine met veel te veel mensen. Gelukkig bleef het gezellig zonder dat er één onvertogen woord viel.
In het eerste deel waren zij gekleed in sexy rode kleding. Maar vanwege de hitte moesten zij het tweede deel in andere kleding beginnen. Aangepast aan de temperatuur kwamen zij binnen gelopen in een sletterig tijgervelletje. De avond werd er niet minder om en na afloop ging ik zeiknat van het zweet maar erg blij naar buiten om even af te koelen en na te genieten. Dat leidde tot de volgende woordenbende.
De Weduwen
Gekleed in rode sexy kleding
Ondersteund door een jankende sax
Even later weer gekleed in een sletterig tijgervel
Weduwen zingend met vrolijke meerstemmigheid
Tijdens het zingen, verleiden zij je met hun flirtende ogen
De avond eindigt zinderend gezellig
Over mijn hele lijf ben ik nat van het zweet
Fietsend naar huis voel ik mij “de uitverkoren” man
In bed vraag ik voldaan aan mijn lief
Kijk mij nog eens een keer verleidelijk aan?
Oh schatje zegt zij, wat kan jij toch aandoenlijk zijn



De Contrabas

Twaalf mei een precies jaar geleden ontmoette ik haar en sindsdien zijn wij een stelletje, setje, enz. Geef er maar een naam aan, in elk geval wilden wij er een bijzondere dag van maken. Al dagen waren wij bezig met het maken van plannen, variërend van een dagje Antwerpen, Amsterdam of musea bezoeken. Totdat wij er achter kwamen dat in Breda het jaarlijkse Jazz Festival was. Na de ochtend gevierd te hebben met een lekker ontbijtje, zijn we richting Breda vertrokken. Aangekomen bij het eerste podium kon je de positiviteit en gezelligheid zien, ruiken en aanraken. Hier trad een Spaanstalige band op en twee seconden na de eerste tonen stonden de eerste enthousiastelingen al te dansen. Jong, oud alles door elkaar op heerlijke muziek onder een lekker zonnetje. Nippend van ons drankje hebben we hiervan genoten, van oudere echtparen die geweldig dansten tot jonge en gemixte paren. Allen lieten zij zich leiden door de heerlijke Zuid Europese klanken.

Soms wist je gewoon niet waar te kijken, want buiten het dansen waren deze mensen ook nog gekleed naar het thema van de muziek. Slanke dames in strakke zwarte broek met een even strakke blouse en knoop. En opa, die ik toch een jaar op tachtig schat met een heel dun grijs snorretje, een rieten hoedje op zijn hoofd, een gele broek en een groen paarse zomerblouse, danste met iedereen die maar met hem wilde dansen. Geloof mij, dat waren er zat. Zo kan ik nog wel twintig paren en personen noemen die dit feestje compleet maakte. En natuurlijk de band, want zonder deze band kon de dag niet zo geweldig van start gaan. Na afloop kwamen wij via stadspoortjes in tuinen terecht waarbinnen een besloten optreden werd gegeven.

Op een terras op de Grote Markt vonden we een mooi plekje niet ver van het podium vandaan. Daar luisterden wij naar David Costa Coelho en band. Heerlijke zeventig jaren muziek met een vleugje rock en roll, waarbij mij de contra bassist opviel. Een oude rock en roller met grote grijze kuif, witte blouse met goudkleurige figuurtjes erop en een lelijke goudkleurige stropdas met rood afgezet,zijn mouwen waren opgestroopt waardoor zijn tatoeages goed zichtbaar waren. Dat was niet waarom hij mij opviel. Hij viel mij op door het hangen over zijn contrabas, als een straalbezopen vent, aan de bar hangend over een vrouw waarvan hij denkt dat zij nog even snel te versieren is.

Je zag, voelde en hoorde de liefde voor de muziek en zijn instrument eruit knallen. De rest van de band deed niet veel voor hem onder en de zanger leek na elk nummer steeds beter te worden, zwetend met een zwarte kuif die hij regelmatig naar achteren gooide. Met zijn mooie zwarte kraalogen zorgde hij er voor dat jij geloofde wat hij zong en dat dit de enige waarheid was.

Na afloop hebben we nog genoten van een bij de haven spelende Dixie band met enthousiaste jongeren die, na later bleek, de hele avond al dansend en lol makend met ze meetrokken. Op het ponton in het water was er ook een leuk optreden met een danswedstrijd van mensen uit het publiek. Gelukkige winnaares was de dame met bril en het verkeerde jurkje maar wél met de meest enthousiaste uitstraling: de eerste prijs. Maar na deze avond liet die contrabassist mij niet meer los.

De Contrabas
Kijkend naar die muzikant, sta je daar op het grote podium te wachten
Hij, die excentrieke man, dat is hem! Die gaat jou bespelen
Met een grote grijze krul, mooi, net als die krul van jou
Die krul van jou uit hout, mooi rond zonder vouw

De muzikant, die nonchalant tegen je aan staat en soms heel diep over je heen hangend
Trekt en rukt aan je snaren, plonk, donk, pedeng, jouw klanken zijn sturend
Sturend voor de drummer en de rest van de band
Een zwetende vent die over je heen hangt en uit volle liefde drukt tegen je grote achterend

Hij laat je even lijden en toch geef jij uit liefde warme klanken terug
Echte liefde geeft hij na afloop, na het losgooien van zijn goud met rode stropdas pakt hij je vlug
Hij zal zijn zweet van je af vegen, poetsen tot je glimt en je weer in de koffer opbergen, voorzichtig legt hij je op je plek
Pas dan trekt hij hem open, zijn pilsje met een broodje erbij, want na een optreden krijgt hij trek

Zijn tattoos, ik kon ze niet zien maar daar moet er één van jou bij zitten
Met liefde en verering hing hij om je heen, jullie zijn één, daarom zal hij altijd aan je vast blijven klitten
Zo uit de jaren zestig weggelopen
De muzikant met zijn tattoos, vetkuif en een mooie grijze krul, zijn mouwen netjes opgestropen

Trekkend aan de snaren van jou, om de juiste snaar te raken
Zwetend en lachend omdat de liefde voor jou anderen blij kan maken
Helemaal alleen met zijn “contra” zoals hij jou liefkozend noemt, lukt dat niet zo goed
Wel samen met de band schieten jullie het geluk over het plein, dat menigeen dansen doet

De zanger van de band met zwarte haren, pikzwarte oogjes en een rond gezicht
Zingt met overgave en passie, je gelooft alles wat hij zingt, elk lied dat hij tot ons richt
Hij kan niet liegen, want van de vele gezongen nummers kennen wij de tekst
Je zit stil, want dansen kan je niet, maar de benen gaan stiekem van links naar rechts

Oudjes die dansen het best, jonge meiden vragen smekend, geef die dans aan mij?
Jong en oud dansen,en door het samenspel van instrumenten en klanken voelt iedereen zich vrij
Het begon met die contrabas, maar man wat kunnen die gitaren toch mooi janken
Aangevuld door de sax, die als het nodig is naar voren komt vanuit de flanken

Een mooie dag waar de zon uitbundig schijnt en iedereen met zijn beste humeur verschijnt
Maakt dat de contrabas met liefde in zijn koffer verdwijnt

Het Het boek met mijn verhalen is hier te bestellen://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/9789082992106