Op een avond kreeg ik een berichtje dat het met een vriendin niet goed ging. Zij was ernstig ziek geworden. Gelijk nam ik contact met hen op, en vervolgens ben ik snel bij ze langs gegaan. Dat was de eerste keer, zij zag er goed uit en beiden waren ze optimistisch. Zij waren bezig met de reguliere geneeskunde maar ook met alternatieve geneesmiddelen. hij plukte elke dag paardenbloemen voor haar. Vervolgens trokken ze thee van de wortels. Zij wist dat ze niet meer zou genezen maar wilde wel zo lang mogelijk doorgaan met het leven.
 Een week later vertrok ik voor een vakantie naar Spanje. En voor ik vertrok schreef ik een persoonlijk gedicht voor ze om aan te geven dat ik ze niet zou vergeten en om te zeggen wat zij voor mij betekenen. Kort daarna kreeg ik een berichtje dat zij toch wel hard achter uit ging. Dat deed mij veel pijn, temeer ik drie weken vakantie aan het vieren was en er niet bij zou kunnen zijn als het eventueel mis mocht gaan
Tijdens mijn vakantie hield ik regelmatig contact. En steeds ging het wat minder. Na mijn vakantie ben snel ik naar hun toe gegaan. Daar aangekomen lag zij op bed, vrolijk en voor zover mogelijk monter. Ik kuste haar op haar wang, en het eerste wat ze zei was ik zweet en zie er niet uit. Meid  dat valt best mee zei ik, natuurlijk was ze veel afgevallen maar ze doet nog steeds haar best om er goed uit te zien. Ik heb wel pijn hoor vertelde zij mij, maar het is dragelijk met de medicijnen die ik krijg. Ik slaap steeds meer en ik kom bijna mijn bed niet uit, maar ik voel mij nog redelijk goed. Ook vertelde zij dat ze niet bang was voor de dood. Ach, zei ze met de nuchterheid die haar altijd heeft gekenmerkt, je doet je ogen dicht en slaapt rustig verder. Na een klein half uurtje werd ze erg moe en ging ik met hem op balkon zitten.
Hij was verdrietig en keek enorm op tegen een toekomst waarin hij alleen zal zijn. Wij praten nog een tijdje verder, en op een gegeven moment vroeg hij aan mij, Toon wanneer je hier een keer wat over wilt schrijven, schrijf dan op dat bij deze ziekte er altijd twee lijden. Hij had dit niet tegen dovemans oren verteld. En nog dezelfde avond schreef ik het volgende.
 
Hij huilt en zegt: bij deze ziekte lijden er twee
Zij lijdt ondragelijke pijnen en hij lijdt met haar pijnen mee
Hij zorgt voor haar met al zijn liefde, zij praat over een toekomst vol slaap met mooie dromen
Zij is niet bang voor de lange slaap, nee, ik doe gewoon mijn ogen dicht en laat het op mij afkomen

Hij doet zijn best om haar pijn te verzachten
Maar niemand, echt niemand weet zijn van zijn pijnlijke gedachten
Hoe moet het nu en hoe moet het later, zijn gedachten ze doen zo’n pijn
‘s Avonds als zij slaapt voelt hij hoe alleen hij straks zal zijn

Elke dag slaapt ze langer, zegt hij, alsof ze mij laat wennen aan de gedachte van alleen
Alleen de hond, alleen de tv, alleen zonder haar, het is zo intens gemeen
Maar zij zijn nog samen, ook al komt zij bijna niet van haar bed
Samen praten zij, of luisteren zij naar hun muziek, muziek die nooit mag eindigen

Zij sluit even haar ogen, zal ik straks slapen zonder geluid en kan ik slapend zingen?
Hij sluit zijn ogen en kijkt naar vroeger en ziet haar dansen, zingen en lachen
Zij is jong en oogverblindend mooi, hij zo trots omdat hij haar naar huis mag brengen
Voor altijd, in voor- en tegenspoed knokken zij samen het leven door

Samen gelukkig zijn, samen werken in hun eigen bedrijf, daar gaan zij voor
Samen gestreden voor de toekomst, straks niet meer dan een verleden
Hij zal alleen de toekomst in gaan en die tijd in zijn eentje besteden
Maar ook in de toekomst zijn er vrienden die om hem geven

Zij zijn verdrietig om haar, maar zullen dat niet toegeven
Omdat zij er altijd onvoorwaardelijk voor hem is geweest
Slaap fijn en droom de dromen die je iedereen zou willen wensen, maar jezelf het meest
Hij is niet alleen, jij op zijn schouder, wij om hem heen alsof het altijd zo is geweest
Bij deze ziekte lijden er twee
Maar nu lijd ik zeker mee 


Heb je genoten van dit verhaal, lees mijn boek dan eens. De opbrengsten van het boek gaan naar de YWC KLINIEK. 
Het boek is te bestellen op:

https://www.boekenbestellen.nl/boek/toon-de-woordenbende/31401



admin

Ik ben Toon Lagas, een Utrechtse schrijver, dichter en verteller. In 2019 is mijn boek ‘Toon de Woordenbende’ uitgekomen. Een Woordenbende is een kort verhaal dat eindigt met een gedicht. De illustraties zijn van Marion Smit. Mijn verhalen op mijn blog Toondewoordenbende zijn sinds juli 2018 al 35.000 keer gelezen. In 2017 is mijn eerste boek ‘De Piano’ met verhalen en gedichten rondom de beroemde piano op het CS Utrecht uitgekomen. Dit boek kreeg veel aandacht op RTV Utrecht en op RTL TV. Ik volg met mijn hart en mijn ogen de dagelijkse gebeurtenissen en maak nieuwe herinneringen en beschrijf het leven in Utrecht vol gevoel en humor.

0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.